ฉู่เหยาเหยาจ้องเขม็งอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงต่ำว่า “พี่น้องของฉันที่บาดเจ็บล้มตายไป จะชดใช้คืนด้วยอะไร?”
ระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่ ฝั่งเธอก็มีคนตายไป 3 คน บาดเจ็บเล็กน้อยอีก 5 คน
ผู้บัญชาการจูพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“นี่... ผม...”
เขาอึกอักจนพูดไม่ออก สายตาขอความช่วยเหลือหันไปมองซือถูจิ้ง
“ไร้ประโยชน์! ยังมีหน้ามามองฉันอีกหรือ?”
ซือถูจิ้งตวาดเสียงต่ำ
ผู้บัญชาการจูก้มหน้าลงทันที
บรรยากาศเงียบลง คล้ายจะแข็งค้างไปชั่วขณะ
ฉู่เหยาเหยาเผยอริมฝีปากแดง เอ่ยว่า “เห็นแก่หน้าท่านซือถู ฉันจะไม่เอาเรื่องนาย นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ถ้ายังมาหาเรื่องฉันอีก ฉันเอาชีวิตนายแน่”
ปมนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่คลี่คลายได้
ผู้บัญชาการจูโล่งใจขึ้นมาทันที รีบพยักหน้ารัว
“ได้ครับ ได้แน่นอนครับ”
ซือถูจิ้งจ้องอย่างเย็นชาแล้วกล่าวว่า “หมอฉู่ไม่ต้องห่วง ถึงคุณจะยกโทษให้ไอ้ไร้ประโยชน์นี่ แต่ผมไม่ปล่อยมันไปง่าย ๆ แน่ กล้าทำเรื่องแบบนี้ลับหลังผมได้ยังไง!”
“มา พาตัวเข้าไป ลงโทษตามกฎ!”
สีหน้าผู้บัญชาการจูแข็งค้างทันที
นักรบสองคนรีบหิ้วปีกผู้บัญชาการจูเดินเข้าไปในจวน เสียงร้องโหยหวนและวิงวอนของเขาดังไม่หยุด
ซือถูจิ้งไม่สนใจเขา ยิ้มกล่าวว่า “ยังดีที่หมอฉู่ใจกว้าง คุณวางใจได้ ผมรับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก”
ฉู่เหยาเหยาพยักหน้าเบา ๆ ตอบอย่างเย็นชาว่า “ฉันเชื่อท่านซือถูอยู่แล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”