“ผมกำลังรีบไปโรงพยาบาลตอนนี้ เพื่อนผมถูกพิษชื่อพิษเฮยกานมู่ ระหว่างทางช่วยคิดหาวิธีให้หน่อย”
หลินเซียวพูดต่อ
ผู้อำนวยการจางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ได้ ผมเข้าใจแล้ว”
หลังวางสาย หลินเซียวก็เร่งรถมุ่งหน้าไป
เขาอยู่ห่างจากโรงพยาบาลพอสมควร กว่าจะไปถึง ผู้อำนวยการจางก็ยืนรออยู่ด้านนอกอาคารแล้ว
หลินเซียวรีบเดินเข้าไปหา
“ผู้อำนวยการจาง คุณรู้จักพิษนี้ไหมครับ” เขาเดินเร็วพลางถามอย่างร้อนใจ
ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าไปในโรงพยาบาล
ผู้อำนวยการจางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจ “พิษนี้แก้ได้ก็จริง แต่เวลาเร่งด่วนแบบนี้ อาจไม่ได้ผลเต็มที่ ผมทำยาแก้พิษชั่วคราวให้คุณได้ก่อน เพื่อประคองอาการไปก่อน พรุ่งนี้พอรวบรวมสมุนไพรได้ครบ ผมถึงจะมั่นใจว่าแก้พิษได้แน่นอน”
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ใจที่แขวนอยู่ของหลินเซียวผ่อนคลายลงทันที
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย รบกวนคุณแล้วครับ”
“คุณหลินเกรงใจไปแล้ว”
หลินเซียวตามผู้อำนวยการจางไปยังห้องปรุงยาของโรงพยาบาล เห็นอีกฝ่ายเปิดลิ้นชักต่าง ๆ อย่างชำนาญ หยิบสมุนไพรออกมาวางลงในภาชนะ
ไม่นานนัก เขาก็เริ่มลงมือปรุงยา
เวลาไหลผ่านไปทีละนาที
หลินเซียวได้แต่ยืนร้อนใจอยู่ข้าง ๆ ช่วยอะไรไม่ได้ เขาใช้จิตสำนึกสังเกตอวิ๋นเยว่ในมิติ พบว่าอาการของนางทรุดลงเรื่อย ๆ
อดทนไว้นะ เยว่เยว่
หลินเซียวภาวนาในใจ
“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” เขาถาม
ผู้อำนวยการจางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ตอนนี้ช่วยอะไรไม่ได้ คุณรออยู่เฉย ๆ ก็พอ”