สิ้นเสียง หวังอี้หมิงก็กอดอก จ้องมองอย่างวางท่าอวดดี
หลินเซียวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เขามองซูเมี้ยวเมี้ยวแวบหนึ่ง อีกฝ่ายก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน
“ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ เมื่อก่อนเขาเป็นผู้รับเหมาที่ไซต์ก่อสร้าง เพิ่งตั้งบริษัทได้ไม่นานนี้เอง”
เธอมองออกว่าหลินเซียวกำลังสงสัย จึงรีบอธิบาย
หลินเซียวเข้าใจขึ้นมาทันที
นี่มันได้ดิบได้ดีคนเดียว พวกพ้องก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วยสินะ ซุนหยางหยางได้ขึ้นตำแหน่งแล้ว ยังพาญาติคนนี้ติดสอยห้อยตามมาด้วยอีกหรือ?
“มิน่าถึงได้วางท่าขนาดนี้ นั่งทำงานในออฟฟิศไม่กี่วัน คงลืมไปแล้วสินะว่าอิฐที่ไซต์ก่อสร้างแข็งแค่ไหน คิดว่าตัวเองเป็นเศรษฐีใหม่แล้วหรือไง?”
เขาพูดพลางยิ้ม ความสนใจพลันถูกจุดขึ้นมา
ในเมื่อมีความสัมพันธ์แบบนี้ งั้นก็ต้องเล่นสนุกกันสักหน่อยแล้ว
ซูเมี้ยวเมี้ยวสังเกตเห็นอารมณ์ของหลินเซียว เธอจึงยิ้มตามไปด้วย
หวังอี้หมิงได้ยินแล้วกลับขมวดคิ้วแน่น รู้สึกราวกับศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ เขาชี้หน้าหลินเซียวแล้วตะคอกว่า “ไอ้หน้าขาวอย่างแกมาวางท่าอะไรตรงนี้วะ ดูถูกฉันเหรอ? บอกไว้เลยนะ บริษัทของผู้หญิงแก ฉันจะฮุบเมื่อไรก็ได้!”
หลินเซียวไม่ได้โมโห กลับยิ้มแล้วพูดว่า “เมี้ยวเมี้ยว เกิดอะไรขึ้น? แค่เศรษฐีใหม่กระจอก ๆ แบบนี้ยังจัดการไม่ได้เลยหรือ?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มริมฝีปาก
“เขามีเส้นสายเยอะนี่นา ฉันนึกว่าเขาสร้างตัวขึ้นมาเองเสียอีก ดูท่าฉันคงคิดไปเอง เขามีลูกพี่ลูกน้องอยู่นี่นา”