หลินเซียวมองด้วยความประหลาดใจ ในใจสับสนอยู่บ้าง
จริงหรือหลอกกันแน่?
เจียงชูหนิงพูดต่อว่า “แถมนี่ยังเป็นแค่การประเมินแบบเผื่อเหลือเผื่อขาดด้วยซ้ำ ความจริงอาจมากกว่านี้หลายเท่า หรือถึงขั้นหลายสิบเท่า”
รอยยิ้มของเธอยิ่งดูลึกลับขึ้นทุกที
มุมปากหลินเซียวกระตุกเล็กน้อย เขายังคงงุนงง
หลายสิบเท่า? หลายพันล้านเลยหรือ?
“ผู้จัดการเจียง อย่ามาหลอกกันแบบนี้สิ คุณเห็นผมเป็นคนโง่หรือไง”
เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงชูหนิงยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้า
“งั้นก็ช่างเถอะ”
พูดจบ เธอก็กินต่อโดยไม่คิดจะเอ่ยถึงเรื่องนั้นอีกแม้แต่น้อย
เห็นท่าทีเช่นนั้น หลินเซียวก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที
เดี๋ยวนะ จริงหรือหลอกกันแน่?
สีหน้าของเจียงชูหนิงทำให้เขาเดาไม่ออกเลย เมื่อคิดถึงนิสัยของเธอแล้ว คำพูดนี้ก็มีโอกาสสูงว่าจะไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
นี่มันเรื่องน่ายินดีอะไรกัน?
เขาสูดหายใจลึกก่อนจะพูดว่า “ได้ เลขาก็เลขา”
สีหน้าของเขาราวกับเพิ่งตัดสินใจครั้งสำคัญ
เจียงชูหนิงทำท่าราวกับไม่ใส่ใจ ก่อนพูดอย่างสบาย ๆ ว่า “อย่าฝืนเลย ช่างมันเถอะ เดิมทีฉันก็ไม่ได้อยากให้คุณอยู่แล้ว”
หลินเซียวแทบร้องไห้ไม่มีน้ำตา
เมื่อคืนคุณปู่เพิ่งบอกให้เขาหาเงินให้มาก ๆ และสร้างอิทธิพลของตัวเอง วันนี้ก็มีเรื่องน่ายินดีมูลค่าหลายพันล้านโผล่มาเสียแล้ว
“ผู้จัดการเจียง ไม่ฝืนหรอกครับ ผมชอบเป็นเลขาที่สุดเลย”
เขาพูดด้วยรอยยิ้ม
แต่เจียงชูหนิงกลับส่ายหน้าเบา ๆ