หลินเซียวหัวเราะพลางส่ายหน้า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ชายหญิงได้หมด ขอแค่เกิดวันนี้ก็พอ”
ความสงสัยบนใบหน้าสวยของเจียงชูหนิงยิ่งเพิ่มขึ้น
ชายหญิงได้หมดงั้นเหรอ?
เธอมองเขาอย่างครุ่นคิด ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ ฉันจะคอยสังเกตให้”
หลินเซียวไม่ได้พูดอะไรต่อ ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย
เจียงชูหนิงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็คิดไม่ออกว่าเหตุผลคืออะไร
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็กินเสร็จ
หลินเซียวอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แล้วให้เจียงชูหนิงกลับไปก่อน พอออกมา เขาก็ซื้ออาหารห่อหนึ่งให้กับนักบุญหญิง แล้วเก็บเข้าไปในพื้นที่ของแหวน
เขาเดินช้า ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน พลางปล่อยความคิดล่องลอย
“ไปกินที่ร้านอาหารอีกแล้วเหรอ?”
จู่ ๆ เสียงเย็นชาของอวิ๋นเยว่ก็ดังก้องขึ้นในหัว ทำเอาหลินเซียวสะดุ้งโหยง
คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างมองเขาด้วยสายตาประหลาด
หลินเซียวรู้สึกกระอักกระอ่วน เขาเร่งฝีเท้าเดินต่อไป พลางตอบกลับในใจ “ยุ่งอยู่ครับ ท่านนักบุญหญิง คืนนี้ผมเพิ่มกับข้าวให้”
ฮึ!
อวิ๋นเยว่แค่นเสียงเย็นชา ก่อนหายไปจากมิติสีเขียว
หลินเซียวส่ายหน้าอย่างจนใจ
จู่ ๆ ทำไมถึงกลายเป็นคนรับใช้ไปได้ ทั้งฝั่งเจียงชูหนิงก็เป็นเลขา ส่วนฝั่งนักบุญหญิงก็เป็นพ่อครัว
ฝั่งนักบุญหญิงยังพอว่า เพราะค่าตอบแทนงาม แต่ฝั่งเจียงชูหนิงนี่มันยังไง? รางวัลหลายพันล้านนี่ล้อกันเล่นหรือเปล่า?
ไม่นานนัก เขาก็กลับถึงห้องทำงาน
เจียงชูหนิงกำลังตั้งใจทำงาน เธอเหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วก็หันกลับไปสนใจงานต่อ