หลินเซียวหรี่ตาลงเล็กน้อย ความว้าวุ่นที่เพิ่งสะกดกลั้นไว้พลันปะทุขึ้นเพราะคำพูดนั้น
“เดี๋ยวก่อน เธอ... ฉันมีแฟนแล้วนะ”
มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย ทั้งตัวปั่นป่วนไปหมด
แฟนงั้นเหรอ? ภรรยาสินะ?
แววหม่นหมองวาบผ่านดวงตาของอวิ๋นเยว่ แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไป
“ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ”
เธอค่อย ๆ นั่งตัวตรง ดวงตายิ่งทอประกายเร่าร้อน
เอื๊อก
หลินเซียวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สมองมึนงงไปหมด
แต่อวิ๋นเยว่กลับจ้องเขาอย่างลึกซึ้ง ก่อนยกมือเล็กขึ้นช้า ๆ ไปแตะสายผูกตรงกลางกระโปรงแล้วค่อย ๆ แกะออก
พอเห็นเช่นนั้น หัวใจของหลินเซียวก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น
เขาปั่นป่วนไปหมด ไม่ได้เตรียมใจรับมือเรื่องแบบนี้มาก่อน จึงทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
ทว่าอวิ๋นเยว่กลับชะงักมือเล็กน้อย
“จ้องฉันแบบนี้ ฉันอายนะ”
เธอพึมพำ
หลินเซียวยังไม่ทันคิดอะไรต่อ อวิ๋นเยว่ก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “ไม่งั้น... นายหลับสักตื่นดีไหม?”
อวิ๋นเยว่ยกมือขึ้นเบา ๆ ปราณสายหนึ่งลอยเข้ามา
หลินเซียวรู้สึกหนักอึ้งที่ต้นคอ สติค่อย ๆ ถูกความมืดกลืนกิน ร่างอ่อนยวบล้มลงบนเตียง
ไม่จริงน่า?
ความคิดสุดท้ายคือเสียงร้องในใจของเขา
เมื่อเห็นหลินเซียวที่นอนอยู่บนเตียง รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของอวิ๋นเยว่
“แบบนี้ค่อยสบายขึ้นหน่อย”
เธอรีบถอดกระโปรงออก ยื่นมือเล็กที่ร้อนผ่าวไปเริ่มแกะเสื้อผ้าของหลินเซียว
เธอไม่เคยเห็นเสื้อผ้าแบบนี้มาก่อน จึงเสียเวลาแกะอยู่พักหนึ่ง