คำพูดของฉู่เหยาเหยาชะงักลง ใบหน้าเผยแววตกตะลึง มือยกขึ้นปิดปาก ดวงตาคู่งามฉายความตื่นตะลึงอย่างยากจะบรรยาย
หลินเซียวเห็นเช่นนั้นก็แปลกใจเล็กน้อย
“รู้จักด้วยเหรอ?” เขาถามอย่างสงสัย
ฉู่เหยาเหยาถึงได้หลุดจากอารมณ์ตกตะลึง จ้องหลินเซียวอย่างไม่อยากเชื่อ
“นี่...รถเหรอ? พี่หลินเซียว ทำไมพี่ถึงมีรถพลังงานได้ล่ะ!”
เธอตกตะลึงสุดขีด
รถพลังงาน?
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจ ยิ้มพลางพูดว่า “ที่โลกของพวกเธอก็มีรถด้วยเหรอ? ไม่เห็นเคยเล่าให้ฟังเลย”
ฉู่เหยาเหยามองหลินเซียวลึกซึ้ง ก่อนรีบส่ายหน้า
“ที่นี่ไม่มีค่ะ รถพลังงานแบบนี้ฉันเคยเห็นแค่ครั้งเดียว เป็นเสบียงหลบหนีระดับสูงสุดที่มีเฉพาะเขตเมืองชั้นบน เขตเมืองชั้นในสร้างขึ้นมาไม่ได้”
เธอรีบตอบ
หลินเซียวถึงบางอ้อ
“พี่หลินเซียว แล้วพี่มีของแบบนี้ได้ยังไงคะ?”
ฉู่เหยาเหยาถามอย่างตกตะลึง
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “นี่เป็นรถจริง แต่ไม่ใช่รถพลังงาน เป็นรถยนต์”
คิ้วเรียวของฉู่เหยาเหยาขมวดเข้าหากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“รถยนต์?”
หลินเซียวพยักหน้าตอบ “ใช่ มันไม่ได้ใช้พลังงาน แต่ใช้น้ำมันเบนซิน”
ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาเหยาเต็มไปด้วยแววสับสน ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยเข้าใจ
ในวันสิ้นโลกไม่มีน้ำมันเบนซินหรือไง?
“เอาเถอะ เรื่องนี้ไว้ค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง ขับรถเป็นไหม?” เขาไม่อยากเสียเวลา จึงเข้าประเด็นทันที