บทที่ 302 เมื่อวานถูกซ้อม วันนี้ได้ซ้อมคนอื่น!
ประธานหวังได้ยินดังนั้น สีหน้าเยาะเย้ยก็ยิ่งเข้มข้นถึงขีดสุด
พูดไม่เป็นเอาเสียเลย
ซูเมี้ยวเมี้ยวไม่มีใจจะฟังแล้วว่าหลินเซียวพูดอะไร ความสนใจทั้งหมดถูกใบหน้านั้นดึงดูดไปหมด
จ้าวหม่านถังหรี่ตา เพลิงโทสะพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
เดิมทีเขาวางแผนว่าจะจับซูเมี้ยวเมี้ยวให้ได้ก่อน แล้วค่อยหาที่เหมาะ ๆ ล่อไอ้เด็กนี่มาให้ถูกฆ่า
ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่
เขาจ้องมองอีกฝ่ายลึก ๆ ก่อนพึมพำว่า “ลูกชายฉัน นายเป็นคนทำร้ายใช่ไหม”
น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ารับรู้ได้ถึงเพลิงโทสะที่อัดแน่นอยู่ในใจ
หลินเซียวยิ้มพลางพยักหน้า
“ฉันเอง”
จ้าวหม่านถังพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ดี ดีมาก ทำร้ายคนแล้วยังกล้ามาวางท่าใส่หน้าฉัน หลินเซียว นายเป็นคนแรกเลย”
หลินเซียวเพียงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่วางท่าแล้วจะให้ทำยังไง ขอโทษนายแล้วจะได้ผลหรือไง”
เขาถามด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงกลับแฝงแววยั่วยุทุกถ้อยคำ
จ้าวหม่านถังหรี่ตาครุ่นคิด แววโหดเหี้ยมวาบขึ้นในดวงตาทันที
“ยั่วโมโหฉันหรือ นายไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ”
เขาพูดเสียงเย็น
หลินเซียวยังคงยิ้มแล้วตอบว่า “ตายก็ต้องกลัวอยู่แล้ว แต่ฉันไม่กลัวนาย”
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองท่าทางยิ้มแย้มของหลินเซียว จู่ ๆ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ดูร้าย ๆ ดี
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาจ้าวหม่านถัง เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า “อย่างนั้นหรือ? รอให้นายล้มลงก่อน แล้วค่อยดูว่ายังปากแข็งได้อยู่ไหม”