เจียงชูหนิงพูดต่อว่า “คุณโทรศัพท์ไปสักสาย ให้ฉันคุยกับลู่อ้าวหลง จากนั้นคุณช่วยเอาสัญญาเข้าไปในบริษัทของพวกเขาแล้วประทับตราให้เรียบร้อยก็พอ คุณไปเอง รับรองว่าทำได้โดยไม่มีใครรู้ตัว ปล่อยให้ลู่อ้าวเฟิงเฝ้าอยู่ที่เดิมต่อไป”
สิ้นเสียง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นบนใบหน้างามอย่างรวดเร็ว
หลินเซียวพลอยยิ้มตามไปด้วย
“เป็นความคิดที่ดี”
เขารีบโทรหาหลิวซานเอ๋อร์ ให้ลู่อ้าวหลงคุยกับเจียงชูหนิง ทั้งสองวางแผนกันอย่างรวดเร็ว ส่วนเจียงชูหนิงก็เริ่มสั่งให้คนจัดทำสัญญา
หลินเซียวรอเงียบ ๆ ด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง
ง่ายดายขนาดนี้ อสังหาริมทรัพย์อ้าวเซียงที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ก็จะตกมาอยู่ในมือแล้ว
สะใจจริง ๆ
แต่หลิ่วอวิ้นยังคงเป็นห่วงอยู่บ้าง เธอเอ่ยว่า “ระวังตัวด้วย อย่าให้เกิดอันตราย อสังหาริมทรัพย์อ้าวเซียงติดอันดับสามของวงการอสังหาริมทรัพย์ในกรุงปักกิ่งเลยนะ ลู่อ้าวเฟิงคงไม่ยอมปล่อยมือกันง่าย ๆ แน่”
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “พวกเขาก็ขวางผมไม่ได้อยู่ดี ผมยังหวังให้ส่งยอดฝีมือมาสักหน่อย จะได้ลดกำลังของพวกเขาลงด้วย”
หลิ่วอวิ้นขมวดคิ้ว “อย่าประมาท ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว”
หลินเซียวสัมผัสได้ถึงความเคร่งเครียดของหลิ่วอวิ้น จึงอดสงสัยไม่ได้และถามว่า “ไม่เหมือนเดิมยังไง?”
หลิ่วอวิ้นค่อย ๆ เอ่ยว่า “ลู่ยี่กลับมาแล้ว”
หลินเซียวมองเธออย่างฉงน
“คุณชายใหญ่ของตระกูลลู่น่ะหรือ?” เขาถาม