ไม่นานนัก ลู่ฮวนก็กลับเข้ามาในห้องทำงาน
เธอลดเสียงลงแล้วพูดว่า “คุณหลิน ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ? ตอนนี้พี่ชายคนโตจับตาดูฉันอยู่จริง ๆ ออกไปไหนไม่ได้เลยค่ะ”
ที่เธอไม่วางสายก็เพราะกลัวว่าหลินเซียวจะไม่เชื่อ
หลินเซียวยกมุมปากขึ้น
“ได้ยินแล้ว พวกเขาจะเฝ้าถึงเมื่อไหร่?” เขาถาม
ลู่ฮวนรีบตอบ “ฉันก็ไม่รู้ค่ะ แต่ตอนนี้คงไม่มีโอกาสแน่ ๆ ในบริษัทมีคนของพวกเขาอยู่ไม่รู้เท่าไร หรือว่า... หรือว่าคุณลองตอนกลางคืนดีไหมคะ? ถ้าฉันกลับบ้าน พวกเขาคงไม่ขวางหรอกค่ะ”
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ก็ดีเหมือนกัน”
เขาไม่ได้บุกเข้าไปตรง ๆ แม้จะมั่นใจในฝีมือตัวเอง แต่ก็ไม่กล้าประมาทศัตรู
ลู่ฮวนดูประหม่าอย่างมาก “แล้ว... แล้วทางคุณพ่อของฉันล่ะคะ...”
หลินเซียวออกจะแปลกใจอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสายสัมพันธ์ในครอบครัวใหญ่ร่ำรวยเช่นนี้
“วางใจเถอะ เขาให้ความร่วมมือดี ฉันไม่ทำให้เขาลำบากใจหรอก” เขาพูดเสียงเรียบ
ลู่ฮวนค่อยผ่อนคลายลง
“ขอบคุณค่ะ คุณหลิน”
“จริงสิ คุณหลิน ยังมีอีกเรื่องค่ะ” จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ จึงรีบพูดต่อ
หลินเซียวเริ่มสนใจ
“ว่ามา”
ลู่ฮวนรีบอธิบาย “เห็นแก่หน้ากัน พี่ชายคนโตของฉันคงไม่แย่งตราประทับบริษัทที่อยู่กับฉันไปตรง ๆ หรอกค่ะ แต่พอตกกลางคืน... ฉันก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะลงมือแย่งกันเลยหรือเปล่า”
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ติดต่อฉันได้ตลอด ถ้ามีอะไรให้บอกทันที รอให้มืดแล้วค่อยหาโอกาส”