จู่ ๆ คำสองคำก็ผุดขึ้นมาในหัว
โชคชะตา
หลินเซียวพลันนึกถึงเคราะห์ชะตาของตน เขารู้ดีว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ต้องเกี่ยวพันกับเคราะห์ชะตาอย่างแน่นอน
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายรุกล้ำเข้ามาถึงเพียงนี้ จะหลบก็หลบไม่พ้น
หลินเซียวยิ้มบาง ๆ
“งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ให้ฉันได้เห็นฝีมือหน่อย”
เขาจ้องอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
หึ!
ซุนเซียงแค่นเสียง ก่อนกล่าวเสียงต่ำ “แม่งเอ๊ย ยังจะมาทำวางท่าอีก ไอ้จนเอ๊ย ที่นี่เป็นที่ที่แกมีสิทธิ์เข้ามาหรือไง? ในเมื่อไม่มีใครจัดการแก งั้นฉันจะช่วยจัดการให้เอง!”
“อยากเห็นฝีมือใช่ไหม? งั้นก็เบิกตาหมา ๆ ของแกให้กว้าง แล้วดูให้ดี!”
“เข้ามา! ไล่ไอ้หมอนี่ออกไปให้ฉัน! ขยะที่ยืนเกะกะลูกตาอยู่ตรงนี้!”
สิ้นเสียงตวาดของเขา เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังมาจากด้านนอกทันที
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่
ชายฉกรรจ์สวมสูทและแว่นกันแดดสี่คนพุ่งเข้ามาจากด้านนอก แต่ละคนร่างกำยำ แผ่กลิ่นอายดุดัน
พอเข้ามาถึง พวกเขาก็มุ่งตรงมาหาหลินเซียว
เสี่ยวหลานผ่อนคลายลง กอดอกพลางยิ้มเยาะดูเรื่องสนุก
เฉียนตัวตัวเริ่มร้อนใจ
“คุณหลิน ให้ฉันแจ้งตำรวจไหมคะ?” เธอรีบถาม
ฮ่า!
ซุนเซียงหัวเราะเสียงแหลม มองอีกฝ่ายอย่างเยาะเย้ย
“น้องสาว ฉันก็มาซื้อบ้านเหมือนกัน ทำไมไม่ช่วยดูแลฉันบ้างล่ะ? ส่วนหมอนี่น่ะหรือ นับเป็นตัวอะไรได้?”
สีหน้าของเขาอวดดีถึงขีดสุด