ถ้าได้เจอกันอีก ฉันจะฆ่าแกแน่!
แต่หลินเซียวเองก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าครั้งหน้าที่เจอกันจะเป็นสถานการณ์แบบไหน
ซุนเซียงกัดฟันแน่นตามสัญชาตญาณ ทว่าทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บแปลบในปาก ทำให้ไฟโทสะลุกโชนอยู่ในใจ
“ดีจริง ๆ ทำเอาฉันประหลาดใจได้เลยนะ เรื่องนี้ฉันจำไว้แล้ว แต่ตอนนี้คนที่ต้องไสหัวไปไม่ใช่ฉัน เป็นแกต่างหาก!”
เขาเริ่มแข็งกร้าวขึ้น แม้พูดไม่ชัด แต่ก็ยังสื่อความหมายออกมาได้
หลินเซียวมองเขาอย่างคมกริบแล้วถามว่า “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”
เพียงแค่สายตาคู่เดียว ก็ทำให้ท่าทีของซุนเซียงอ่อนลงทันที
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “ฉันจะซื้อวิลล่าหลังนี้ เพราะงั้นตอนนี้คนที่ต้องไปก็คือนาย!”
เขาไม่กล้าพูดหยาบอีกแล้ว
เสี่ยวหลานได้ยินดังนั้นก็ยินดีอย่างยิ่ง รีบพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณซุนถูกใจแล้วเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปเอาสัญญามาให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”
เฉียนตัวตัวมองหลินเซียวลึก ๆ แววตาพลันแน่วแน่ ก่อนก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา
“พี่เสี่ยวหลาน บ้านหลังนี้คุณหลินมาดูก่อนนะคะ คุณหลินยังไม่ได้พูดอะไรเลย จะไปตัดสินใจแทนเขาได้ยังไงคะ!”
เธอพูดเสียงเข้ม สีหน้าเย็นชา
เสี่ยวหลานถลึงตาใส่แล้วตวาด “เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย? เด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอจะมาสอนฉันทำงานเหรอ? ไสหัวไปให้พ้น!”
เฉียนตัวตัวโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ คราวนี้เธอไม่ยอมอดทนอีกต่อไป
“ดี ฉันไม่มีสิทธิ์ใช่ไหม? งั้นฉันจะไปตามคนที่มีสิทธิ์มาสั่งสอนเธอเอง!”