หลินเซียวขยับความคิด แล้วกลับมายังด้านในคฤหาสน์
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะยากอยู่บ้าง แต่ก็พอมีแนวทางแล้ว
ส่วนอาการป่วยนี้ เขานึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา
โรงพยาบาลไห่เฟิง ผู้อำนวยการจาง
แม้เขาจะทำงานอยู่ในวงการแพทย์เหมือนกัน แต่เรื่องการรักษาโรคนั้นกลับรู้น้อยมาก
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นออกจากคฤหาสน์
ฟ้าใกล้มืดแล้ว
หลินเซียวขับรถบีเอ็มดับเบิลยูตรงไปยังโรงพยาบาลไห่เฟิงอย่างรวดเร็ว เขาคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี จึงมาถึงหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการโดยไม่เสียเวลา
ก๊อก ๆ
เขาเคาะประตูสองสามครั้ง
“เข้ามา”
เสียงชราภาพของผู้อำนวยการจางดังขึ้น
หลินเซียวผลักประตูเข้าไป
ผู้อำนวยการจางเงยหน้าขึ้น สวมแว่นสายตายาว แล้วมองสำรวจเขาแวบหนึ่ง
“เอ๊ะ? คุณหลินนี่นา มาทำอะไรที่นี่หรือ?”
เขาจำหลินเซียวได้ จึงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “ผู้อำนวยการจางยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ? ผมมีเรื่องอยากขอความช่วยเหลือหน่อย”
ผู้อำนวยการจางโบกมือ
“คุณหลินเกรงใจไปแล้ว เราร่วมมือกันอยู่ จะพูดเรื่องช่วยไม่ช่วยทำไมกัน อีกอย่างยังมีคุณหวังเป็นคนกลางด้วย มีอะไรก็พูดมาได้เลย”
“มา นั่งก่อน”
เขากล่าวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ท่าทางเป็นมิตรอย่างยิ่ง
หลินเซียวนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับเขา
“เรื่องเป็นแบบนี้ครับ ผู้อำนวยการจาง ผมมีเพื่อนคนหนึ่งป่วย แต่อาการค่อนข้างประหลาด เลยอยากถามว่าคุณพอจะมีวิธีช่วยไหม”
เขาไม่พูดอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที