“ผมอนุมัติวันลาให้ ไม่จำกัดวัน แถมยังได้ค่าจ้างระหว่างลา ไม่สิ ช่วงลาจะได้ค่าจ้างเพิ่มเป็นสองเท่า”
เจียงชูหนิงเปลี่ยนคำพูดทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ท่าทางยังคงเย็นชาและไม่ใส่ใจเหมือนเดิม แต่คำพูดกลับต่างไปโดยสิ้นเชิง
หลินเซียวอดกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ดูเหมือนมีแค่วัตถุดิบยาเท่านั้นที่ทำให้ประธานสาวผู้เย็นชาเสียท่าได้สินะ?
โอกาสดีขนาดนี้ เขาย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือ
“เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ แบบนั้นผมก็เกรงใจแย่ เอาเป็นว่าไม่ลาหรอก การลามันไม่ดีจริง ๆ ต่อไปผมจะระวัง”
เขายิ้มพลางพูดด้วยท่าทีเสียดาย
คิ้วเรียวของเจียงชูหนิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“พอได้แล้วน่า นายยังจะรอให้ฉันอ้อนวอนขอให้ลาหรือไง?”
เธอพูดเสียงเรียบ แฝงความไม่พอใจอยู่บ้าง
อ้อนวอนงั้นเหรอ?
หลินเซียวพูดกลั้วหัวเราะ “ไม่ใช่ว่าคุณเจียงไม่เคยขอร้องใครมานานแล้วหรอกหรือ? เวลาขอร้องคนอื่นก็ยังทำท่าเย็นชาแบบนี้ด้วยเหรอ ผมชักอยากรู้แล้วสิ”
แววตาของเจียงชูหนิงเย็นลงเล็กน้อย
“หลินเซียว นายเกินไปแล้วนะ” เธอพูดอย่างไม่พอใจ
ช่วงนี้หลินเซียวชินกับนิสัยของเจียงชูหนิงแล้ว จึงไม่เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย เขายิ้มตอบว่า “ได้ ๆ ผมรู้แล้วว่าขอลาหยุดนี่มันเกินไป งั้นชาตินี้ผมจะไม่ลาอีก ตั้งใจทำงานให้ดี รับรองว่าจะไม่ทำให้คุณเจียงหงุดหงิด!”
เขาพูดอย่างหนักแน่น แถมยังให้คำมั่นอย่างจริงจัง
เจียงชูหนิงกัดฟันแน่น ใบหน้าสวยแสดงความขุ่นเคือง
เจ้าหนุ่มคนนี้ ชักจะได้ใจเกินไปแล้ว