ซูเมี้ยวเมี้ยวขมวดคิ้ว จ้องมองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
คนผู้นี้คือจ้าวหม่านถัง ประมุขตระกูลจ้าว และเป็นพ่อของจ้าวจวิ้น
ชายฉกรรจ์สี่คนในเสื้อแขนสั้นสีดำเข้ามายืนอยู่ด้านหลังจ้าวหม่านถัง แต่ละคนมีแววตาเย็นชา ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายแข็งกร้าว
ประธานหวังก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
“คุณจ้าว”
จ้าวหม่านถังไม่แม้แต่จะชายตามอง เพียงพยักหน้าเล็กน้อย
“ซูเมี้ยวเมี้ยว”
เขาเอ่ยเสียงเรียบเย็น “ตระกูลจ้าวดีกับพวกเธอไม่น้อยเลยนะ ฉันผิดหวังมากจริง ๆ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเองก็รู้สึกกดดันไม่น้อย
จ้าวหม่านถังเคยเป็นผู้มีพระคุณของพ่อเธอ ทั้งสองตระกูลติดต่อทำธุรกิจกันมาตลอด ความสัมพันธ์ก็ดีไม่น้อย
ด้วยเหตุนี้ พ่อของเธอถึงปฏิบัติต่อหลินเซียวเช่นนั้น
สุดท้ายเรื่องกลับลงเอยเป็นแบบนี้ นี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่พ่อของเธอกังวลที่สุด
ซูเมี้ยวเมี้ยวมีสีหน้าเย็นชา แต่ยังคงสงบนิ่ง ก่อนตอบว่า “คุณอาจ้าว ลูกชายคุณทำเกินไปเอง จะมาโทษฉันไม่ได้”
หึ
จ้าวหม่านถังแค่นเสียง แล้วถามกลับว่า “โทษเธอไม่ได้งั้นเหรอ? พวกเธอสองคนโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ถ้าเสี่ยวจวิ้นไม่ยืนกราน คิดว่าตอนนั้นเราจะให้โอกาสพ่อเธอร่วมงานด้วยหรือไง?”
แววตาคู่นั้นแฝงแรงกดดันอย่างหนัก
ซูเมี้ยวเมี้ยวยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน เธอเดาไว้นานแล้วว่าจ้าวหม่านถังจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด
“คุณอาจ้าว ไม่ว่าจะยังไง นั่นก็เป็นการตัดสินใจของพวกคุณ ฉันซาบซึ้งมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องแต่งงานกับจ้าวจวิ้นนี่คะ”
เธอเอ่ยเสียงเย็นชา
จ้าวหม่านถังเงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ