“อ้าว คุณก็มาที่นี่ครั้งแรกเหมือนกันเหรอ? ฉันต้องรอเพื่อนสนิท ไม่รู้ว่าเธอจะมาตอนไหน ขอฉันนั่งตรงนี้สักพักได้ไหม? ฉันเพิ่งมาที่แบบนี้ครั้งแรก แอบกลัวนิดหน่อย”
ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายด้วยความคาดหวัง
กลุ่มชายหนุ่มรอบข้างเบิกตากว้าง ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ท่วงท่าแต่ละอย่างของเธอทำให้พวกเขาเคลิบเคลิ้มไปในทันที
เจียงชูหนิงมองอย่างหงุดหงิดแล้วพูดว่า “มืออาชีพจริง ๆ ด้วย”
หลิ่วอวิ้นยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“แน่นอนอยู่แล้ว”
ฮึ
เจียงชูหนิงแค่นเสียงเบา ๆ อย่างไม่พอใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก
หลินเซียวกลับไม่หลงเสน่ห์สีหน้าท่าทางนั้น เพราะช่วงนี้เขาเห็นภาพงดงามมามากเกินไปจนมีภูมิต้านทานแล้ว
เขาละสายตากลับมาแล้วพูดส่ง ๆ ว่า “ตามสบาย นี่ก็ไม่ใช่บ้านผม”
พูดจบก็หันไปมองตรงบันไดอีกครั้ง
แม้คำพูดเหล่านั้นจะชวนให้คนอยากปกป้องเธอได้ง่าย ๆ แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ผู้หญิงปกติที่ไหนจะมาสถานที่แบบนี้?
หญิงสาวเองก็ชะงักไปเล็กน้อย แปลกใจที่หลินเซียวเย็นชา ปกติแค่เธอทำแบบนี้ อีกฝ่ายก็มักจะยิ้มหน้าบานมาต้อนรับตั้งนานแล้ว
เธอไม่ได้ท้อใจ ขยับมานั่งข้างหลินเซียว ประกบขาเข้าหากัน แล้ววางมือทั้งสองข้างไว้บนตัก
“แปลกจัง ทำไมยังไม่มาอีกนะ?”
เธอเงยหน้ามองหา สีหน้าดูหงุดหงิดไม่น้อย
หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจและไม่พูดอะไร
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเบาว่า “เออ คุณหล่อ ที่แบบนี้วุ่นวายมากไหม? ทำไมทุกคนถึงมองฉันแบบนั้น ฉันกลัวนิดหน่อย”