รอยยิ้มของหลินเซียวแข็งค้างเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขามองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์
เจียงชูหนิงกลับรู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง
「คุณไปได้แล้ว」นางถอนสายตากลับมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
หลินเซียวถลึงตามองนางเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวจะเดินจากไป ทว่าจู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงหยุดฝีเท้า
「จริงสิ ผู้จัดการเจียง ตอนบ่ายไม่มีธุระอะไรให้ผมแล้วใช่ไหม? ผมจะออกไปจัดการธุระสักหน่อย」
เขาเอ่ยช้า ๆ
เจียงชูหนิงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ
「ได้」
คราวนี้หลินเซียวจึงหมุนตัวจากไป
เจียงชูหนิงนิ่งมองบัตรประจำตัวประชาชนในมือ มองใบหน้าอ่อนเยาว์บนบัตร มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ
หลินเซียวเองก็กำลังสงสัย ไม่รู้ว่าเจียงชูหนิงเอาบัตรประจำตัวประชาชนของเขาไปทำอะไร
ในเมื่อนางไม่พูด เขาก็ถามอะไรมากไม่ได้
ไม่นาน ความคิดของหลินเซียวก็กลับมาอยู่กับเรื่องสำคัญ
ถึงเวลาซื้อบ้านแล้ว!
เมื่อวานจ้าวจวิ้นไม่โผล่มา ทำให้เขาผิดหวังอยู่บ้าง เรื่องเคล็ดวิชารอไม่ไหวแล้วจริง ๆ
เขากลับไปที่ห้องทำงานแล้วครุ่นคิด
จะให้คนช่วยจัดการธุระย่อมสะดวกกว่า แต่...จะไปหาใครดี?
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจได้
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก
「น้องชาย มีธุระอะไรหรือ?」
ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว เสียงกระตือรือร้นดังขึ้น ที่แท้ก็คือหวังหยงคัง
หลินเซียวหัวเราะแล้วเอ่ยว่า「มีเรื่องเล็กน้อย อยากรบกวนพี่ชายสักหน่อย」
จิ๊
หวังหยงคังจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ ก่อนกล่าวว่า「น้องชายพูดอะไรแบบนั้น ระหว่างพวกเราพี่น้องจะมีเรื่องรบกวนหรือไม่รบกวนอะไรกัน? นายไม่รู้หรอกว่าช่วยฉันไว้มากแค่ไหน บุญคุณครั้งนี้ฉันยังใช้คืนไม่หมดเลย รีบว่ามา」