“อ๊าก!!”
เขายังไม่ทันถูกเข็มน้ำแข็งแทง ก็เริ่มโอดครวญนำหน้าไปก่อนแล้ว
ฉึก!
คราวนี้เข็มน้ำแข็งแทงเข้าไปตรงหว่างขาของหลิวเฉินกวงอย่างแม่นยำ
เขารีบยกมือทั้งสองข้างกุมไว้ทันที ขาทั้งสองหุบเข้าหากันจนเข่าชิด
“อึก…”
เสียงโอดครวญที่ดังลั่นเมื่อครู่พลันกลายเป็นเสียงครางอู้อี้ ลูกตาแทบถลนออกมา เจ็บจนหายใจไม่ออก
ร่างกายแข็งทื่อ ก่อนจะล้มตึงลงด้านข้าง
เจียงชูหนิงมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ส่วนหลิวซานเอ๋อร์อดใจสั่นไม่ได้ ก่อนจะเหลือบมองหลินเซียวด้วยความหวาดหวั่น
นี่มันวิชาอะไรกัน? เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
หลินเซียวพยักหน้าอย่างพอใจ
ชายฉกรรจ์สองสามคนยืนทำอะไรไม่ถูก มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงงไม่ต่างกัน
นี่มันเจอผีเข้าแล้วหรือไง?
หลินเซียวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ยังยืนรออะไรอยู่? รีบส่งโรงพยาบาลสิ คุณชายพวกนายกำลังจะคลอดแล้ว”
เจียงชูหนิงเม้มปากยิ้ม แล้วปรายตามองหลินเซียวอย่างเอือมระอา
ชายฉกรรจ์ทั้งหลายมองหน้ากัน แม้ในใจจะเดือดดาล แต่ก็หวาดกลัวหลินเซียวจนไม่กล้าทำอะไร ที่สำคัญคือไม่มีใครคอยออกคำสั่งแล้ว
พวกเขาไม่ลังเล รีบยกหลิวเฉินกวงแล้วหามออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว
หลินเซียวค่อย ๆ หันไปมองหลิวซานเอ๋อร์พร้อมรอยยิ้ม “ใช้ได้ รู้จักดูสถานการณ์ดีนี่”
หลิวซานเอ๋อร์ฝืนควบคุมอารมณ์ ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ
หลินเซียวกล่าวต่อว่า “นายเลือกถูกแล้ว การล่วงเกินหลิวเฉินกวงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ถ้ามีเรื่องยุ่งยากอะไร ฉันช่วยจัดการให้ได้ แต่ถ้าล่วงเกินฉัน นายได้จบเห่แน่”