คนอีกหกเจ็ดคนก็พากันวิ่งตามออกไปอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าสวยของฉู่เหยาเหยาเย็นชา เธอเหนี่ยวไกอย่างฉับไว
“อ๊าก!”
ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวน มีสองคนล้มลงกับพื้น ส่วนคนที่เหลือกลับหนีออกจากห้องไปได้อย่างราบรื่น
ไม่นาน ทางเดินก็เงียบลง
คนที่คิดจะหนีต่างหนีไปหมดแล้ว คนที่เหลือมีแววตามุ่งมั่น ในดวงตาล้วนเต็มไปด้วยความแค้นเช่นกัน
หลินเจาเดินเข้ามาจากด้านนอก
“หัวหน้าฉู่ ไอ้พวกสารเลวนั่นหนีไปตั้งสามสิบกว่าคน!”
เขาพูดด้วยความเดือดดาล
ฉู่เหยาเหยาถามเสียงเรียบ “จำหน้าพวกมันได้หมดหรือยัง?”
หลินเจาพยักหน้าแรง ๆ
“จำได้หมดแล้ว พวกพี่ ๆ ของเราคอยจับตาดูอยู่ ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน”
เขาพูดพลางยิ้ม
ฉู่เหยาเหยาพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าว “ดี ไว้ค่อยคิดบัญชีกับพวกมันทีหลัง”
“ให้คนอื่นเข้ามาด้วย”
หลินเจาโบกมือเบา ๆ
ไม่นาน คนประมาณสี่สิบคนที่อยู่ด้านนอกก็เข้ามากันหมด
ห้องกว้างขวางพลันดูแออัดขึ้นมา ทว่ากลับแผ่บรรยากาศสามัคคี ผู้คนต่างมีแววตาแน่วแน่ สีหน้ามั่นคง
ฉู่เหยาเหยากวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “พวกคุณทำได้ดีมาก”
คนหนึ่งกล่าวด้วยความฮึกเหิม “หัวหน้าฉู่ ถ้าไม่มีคุณ พวกเราคงตายอยู่ข้างนอกเมืองไปนานแล้ว ชาตินี้พวกเราจะติดตามคุณ ต่อให้ตายก็ไม่มีวันบ่น!”
เมื่อมีคนเริ่มพูด คนอื่น ๆ ก็ยิ่งมองเธอด้วยแววตาร้อนแรง
มุมปากฉู่เหยาเหยายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ เธอพยักหน้าเบา ๆ