ฉู่เหยาเหยาจ้องฝูงชนเขม็ง ก่อนปลอบพวกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเด็ดขาด
ฉู่ซือซือพยักหน้าแรง ๆ
「พี่คะ หนูไม่กลัว」นางยิ้มพลางเอ่ย
ผู้คนที่อยู่ด้านหลังต่างเผยสีหน้าพูดไม่ออก
พี่เขา?
เวลาแบบนี้แล้วยังจะพี่เขาอีกเหรอ? พี่เขาจะช่วยอะไรได้?
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ต่อให้หนีตอนนี้ก็ไม่ทันอยู่ดี
แค่ก
หลินเจากระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงดังว่า 「ทำหน้าอะไรกันไปหมด? พี่เขาที่หัวหน้าฉู่พูดถึงเป็นแฟนของหัวหน้าฉู่! เป็นยอดคน พวกคุณจะไปรู้อะไร! รอดูเถอะ!」
พอพูดจบ สีหน้าของเขาก็แฝงความภาคภูมิใจอยู่เล็กน้อย
คนรอบข้างกระตุกมุมปาก พูดไม่ออกสุดขีด พวกเขาเคยได้ยินข่าวลือเรื่อง ‘พี่เขา’ มานานแล้ว แต่ศัตรูติดอาวุธครบมือมาถึงเจ็ดแปดสิบคน พี่เขาจะไปมีประโยชน์อะไร?
ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าพูด ไม่อาจเอ่ยอะไรได้
ฉู่ซือซือเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า
「แฟนเหรอ~」
นางแซวเสียงเบา
ฉู่เหยาเหยาเหลือบมองนางเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น 「พอเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว เธอค่อยไปขอบคุณพี่เขาดี ๆ อีกที」
สีหน้าของฉู่ซือซือพลันเปลี่ยนเป็นน่าสนใจ
「ได้เลย~」
「พูดก็พูดเถอะ ฉันเริ่มคิดถึงพี่เขยแล้วเหมือนกัน」
นางเอ่ยพลางยิ้มระรื่น
ฉู่เหยาเหยากล่าวอย่างไม่พอใจว่า 「พูดเหลวไหลอะไร」
ฉู่ซือซือแลบลิ้นใส่เบา ๆ
「แบร่~」
ความสบาย ๆ ของทั้งคู่แตกต่างจากฝูงชนด้านหลังที่กำลังตื่นตระหนกอย่างชัดเจน พวกเขาไม่เข้าใจ และไม่อาจทำความเข้าใจได้