นี่...
หลี่หู่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สมองที่เดิมก็อื้ออึงอยู่แล้วพลันสับสนขึ้นมาทันที
“คะ...คุณจะพบคุณสามหลิวเหรอ?” เขาถามอย่างตกตะลึง
ซูเมี้ยวเมี้ยวกับคุณนายซูก็พากันเผยสีหน้าฉงนเมื่อได้ยินเช่นนั้น
คนที่ทำร้ายหลิวซานเอ๋อร์ กลับยังอยากพบหลิวซานเอ๋อร์อีก?
หลินเซียวจับจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วถามว่า “ถ้าไม่ใช่แล้วจะให้จัดการกับนายหรือไง?”
เขาหมุนที่เขี่ยบุหรี่ในมือเล่นสองสามครั้ง
หลี่หู่เบิกตาค้าง จ้องที่เขี่ยบุหรี่เขม็งพลางส่ายหน้ารัว ๆ
“อย่าเลยครับ ผม...ผมจะเรียกคุณสามหลิวมาเดี๋ยวนี้ คุณ...คุณรอสักครู่นะครับ” เขาพูดพลางยิ้มเจื่อน ส่ายหน้าโบกมือ ดูหวาดกลัวอย่างยิ่ง
พูดจบก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เดินไปอีกด้านแล้วเริ่มโทรออก
หลินเซียวเหลือบมองชายหนุ่มสองสามคนนั้นอย่างเย็นชา ก่อนจะละสายตาแล้วเดินไปหาซูเมี้ยวเมี้ยว
ถึงจะจัดการได้ แต่เขาก็ไม่อยากควักเงินเพิ่มอีกหนึ่งล้านหยวนไปเปล่า ๆ
ซูเมี้ยวเมี้ยวก้าวเข้ามาสองก้าว แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
“หลินเซียว นายจะไปหาหลิวซานเอ๋อร์ทำไม? ถ้าเขามา ไม่รู้ว่าจะพาคนมาด้วยมากแค่ไหน” เธอพูดเสียงเบาอย่างกังวล
หลินเซียวยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรหรอก เงินไม่ได้หล่นมาจากฟ้า ทำไมต้องจ่ายให้เขาเพิ่มอีกหนึ่งล้านหยวนด้วย”
นี่...
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองหลินเซียวลึกซึ้ง เธอเข้าใจความหมายของเขาโดยธรรมชาติ
“หลินเซียว ไม่ต้องห่วงนะ พ่อฉันกำลังหาเงินอยู่ อีกไม่นานก็คืนเงินให้นายได้แน่นอน”