แบบนี้…
หยางหย่งเห็นดังนั้นก็เบิกตากว้าง พลันมึนงงไปชั่วขณะ
เพียะ!
ตบอีกฉาดอย่างเต็มแรง ทำให้ความเจ็บปวดของหยางหย่งยิ่งทวีคูณ
“อ๊าก!!”
เขากุมแก้ม ร้องครวญครางเสียงดังราวกับไม่ใช่เสียงมนุษย์ เซถลาล้มลงกับพื้น เจ็บจนกลิ้งไปมา
หลิวเฮ่าเบิกตากว้าง
สีหน้าเยาะเย้ยของซุนหยางหยางกับพวกแข็งค้างไป ต่างจ้องมองด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ผู้อำนวยการจาง คุณ…คุณทำอะไรน่ะ…”
หลิวเฮ่ารีบก้าวออกมา สีหน้าสับสน แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกจางไห่ชิงถลึงตาใส่จนต้องเงียบไป
หยางหย่งนอนอยู่บนพื้น พูดอย่างน้อยใจว่า “ผู้อำนวยการจาง ผมโดนคนอื่นตบนะครับ แล้วท่านมาตบผมทำไมล่ะครับ!”
จางไห่ชิงมองหยางหย่งด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะปรับอารมณ์ของตน
ไม่นานสายตาของเขาก็กวาดผ่านเจียงชูหนิง แล้วหยุดลงที่ใบหน้าของหลินเซียว สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสุภาพ
“คุณคือหลินเซียวใช่ไหมครับ ขอโทษด้วย ขอโทษจริง ๆ ผมอบรมลูกน้องไม่ดี ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว”
เขารีบเดินเข้ามา ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขอโทษ
ฮือ…
ซุนหยางหยางกับพวกสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เบิกตากว้าง ความคิดในหัวว่างเปล่าไปชั่วขณะ
หยางหย่งกับหลิวเฮ่าตะลึงงัน
แม้แต่ดวงตางดงามของเจียงชูหนิงก็ยังเต็มไปด้วยแววตกตะลึง
หลินเซียวลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกไปเช่นกัน
“ผู้อำนวยการจางเกรงใจเกินไปแล้วครับ ท่านมาทันเวลา ผมไม่ได้ลำบากอะไร” เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม
จางไห่ชิงเองก็คลายใจลง