หลิ่วอวิ้นนั่งตัวตรงแล้วเช่นกัน ทว่าสีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความสงสัย
พูดบ้าอะไรเนี่ย?
หลินเซียวกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “โธ่ เหนื่อยขนาดนั้นแล้ว ช่างเถอะ ๆ ฉันไปเองก็ได้ ไม่รบกวนเธอแล้ว”
พอเจียงชูหนิงได้ยินน้ำเสียงของหลินเซียว ความสงสัยในใจก็มลายหายไปทันที
เธอตื่นเต้นจนแทบทนไม่ไหว ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
“ไม่เหนื่อย! ฉันกำลังสู้เพื่ออนาคตอันยิ่งใหญ่ของเราสองคน จะเหนื่อยได้ยังไง? มีแรงเหลือเฟือ ให้ฉันไปเองเถอะ ผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงอย่างคุณควรพักผ่อนให้ดีนะ”
“ว่าแต่ ต้องการบริการนวดไหม? เดี๋ยวฉันให้เหวินเหวินไปนวดให้คุณนะ”
เธอพูดหยอกเย้าพลางยิ้ม
ดวงตาคู่สวยเย็นชาคู่นั้นเปล่งประกายตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
หลิ่วอวิ้นได้ยินแล้วก็ได้แต่กลอกตาใส่เธออย่างเอือมระอา
พอหลินเซียวได้ยินชื่อนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปเล็กน้อย ภาพไป๋ต้าแวบผ่านเข้ามาในหัว
แค่ก
เขากระแอมเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ช่างเถอะ ยังมีเรื่องอื่นต้องจัดการ”
เจียงชูหนิงได้ยินแล้วก็ยกมุมปากขึ้นนิด ๆ
“กลัวมือของเหวินเหวินหยาบเกินไปหรือไง? งั้นก็ช่างเถอะ”
เธอพูดเสียงแผ่ว
หลิ่วอวิ้นเหลือบมองเจียงชูหนิง ก่อนพูดว่า “ฉันได้ยินที่เขาพูดนะ!”
เจียงชูหนิงแสดงสีหน้าผิดหวัง
หลินเซียวพูดอย่างเอือมระอาว่า “อย่ามายุให้เรื่องบานปลายสิ รีบไปได้แล้ว วางสายก่อนนะ”
เจียงชูหนิงวางโทรศัพท์ลง ทว่าบนใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เทคโนโลยีอ้ายซิ่น? ห้าร้อยหยวน?