ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของจ้าวหม่านถังก็แข็งค้างไปทันที
ในงานเลี้ยงครั้งก่อน ลู่อวี่บอกเขาล่วงหน้าแล้วว่าจะฆ่าหลินเซียว เขาไม่เพียงไม่คัดค้าน แต่ยังช่วยจัดการเรื่องนี้ด้วย
เดิมทีคิดว่าหลินเซียวคงต้องตายคาที่ อย่างน้อยเขาก็ได้แก้แค้นแล้ว ใครจะคิดว่า...
เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก อ้าปากค้างอยู่นาน แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
เขาไม่มีคำพูดใดจะโต้แย้ง
หลินเซียวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเอ่ยว่า “เงียบแล้ว ยอมรับแล้วสินะ งั้นที่แกตายก็ไม่ผิดตัวใช่ไหม?”
ตูม!
พอได้ยินเช่นนั้น สมองของจ้าวหม่านถังก็ระเบิดกึกก้อง ดวงตาแทบถลนออกมา หัวใจสั่นระรัวอย่างรุนแรง
“คุณหลิน อย่า... อย่าทำแบบนี้เลยครับคุณหลิน อย่าฆ่าผม คุณฆ่าผมไม่ได้!”
เขาพูดเสียงสั่นเครือ สติแทบแตกกระเจิง
หลินเซียวถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมถึงฆ่าไม่ได้ล่ะ? บอกเหตุผลมาสักข้อสิ”
จ้าวหม่านถังหอบหายใจถี่
“ผม... ผมเป็นลูกเขยของตระกูลลู่ ถ้าคุณฆ่าผม คุณ... คุณกล้าฆ่าผม ตระกูลลู่ต้องทุ่มกำลังทั้งหมดมาแก้แค้นคุณแน่!”
สมองของเขาแล่นเร็วจี๋ ก่อนเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
เดิมทีเขาคิดจะใช้คำขู่เป็นไม้ตาย แต่ใครจะรู้ว่าหลินเซียวกลับหัวเราะขึ้นมา
“บังเอิญจริง ต่อให้พวกนั้นไม่แก้แค้น ฉันก็จะทำให้ตระกูลลู่หายไปอยู่ดี ในเมื่อเป็นลูกเขยตระกูลลู่ งั้นก็ลงไปรอพวกเขาข้างล่างแล้วกัน”
เขาพูดพลางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
รูม่านตาของจ้าวหม่านถังหดเล็กลงฉับพลัน ความคิดในหัวหยุดชะงักไปหมด