หลินเซียวถามว่า “แล้วจัดการยังไงต่อ?”
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มพลางตอบว่า “ยังไม่ได้จัดการเลยครับ กำลังรอให้คุณพูดอยู่นี่ไง จะแลกไหมครับ?”
หลินเซียวถลึงตาใส่เบา ๆ
“แน่นอนว่าต้องแลก ฉันจะเก็บเจ้าขยะสองคนนั้นไว้ทำไม บอกเขาไปว่ารอจัดการเอกสารเรียบร้อย ส่งมอบบริษัทสำเร็จก่อน แล้วทางเราจะปล่อยตัวคนให้ ถ้าไม่มีปัญหาก็ให้เริ่มจัดการได้เลย ฉันจะให้ทางกลุ่มชูเจี้ยนดำเนินเรื่องซื้อกิจการ”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสั่งการ
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มกว้าง
“ได้ครับ ผมจะรีบตอบพวกเขาเดี๋ยวนี้”
พูดจบก็หยิบโทรศัพท์เดินออกไปที่โถงทางเดิน
หลินเซียวนั่งลง
ซูเมี้ยวเมี้ยวถามอย่างสงสัยว่า “เซียวเซียว หมายความว่ายังไงเหรอ? กลุ่มหลงซื่อจะเอาบริษัทมาแลกลูกชายสองคนนี้เหรอ?”
แววตาลึก ๆ ของเธอเองก็ส่องประกายตื่นเต้น
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว ที่วุ่นวายกันมาทั้งคืนก็เพื่อบริษัทของกลุ่มหลงซื่อนี่แหละ แผนนี้ใช้ได้แค่ตอนนี้เท่านั้น ต่อไปคงใช้ไม่ได้แล้ว ต้องรีบกอบโกยให้ได้มากหน่อยก่อนที่ตระกูลหลงจะไปเข้ากับตระกูลลู่เต็มตัว”
เขาครุ่นคิดพลางตอบ
ซูเมี้ยวเมี้ยวตื่นเต้นขึ้นมาทันที
จริงด้วย!
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใส ก่อนพูดว่า “งั้นก็ได้กำไรมหาศาลเลยสิ บริษัทนี้แข็งแกร่งมากนะ”
หลินเซียวเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย
เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดมาก่อน
“เก่งมากก็จริง แต่เทียบกับตระกูลลู่แล้วยังห่างกันมาก การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ง่ายเลย”