เขาล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ?”
ทันทีที่ออกมา เสียงใสเย็นอันไพเราะก็ดังมาจากทางโซฟา
หลินเซียวสะดุ้งจนตัวสั่น ถอยหลังไปสองก้าว
พอเห็นว่าเจียงชูหนิงนั่งอยู่บนโซฟา เขาถึงค่อยผ่อนคลายลง
นึกว่าเป็นผู้หญิงคนนั้นเมื่อคืนเสียอีก…หลอนจนเพี้ยนไปแล้ว
“ตื่นแล้วครับ ผู้จัดการเจียง อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
เจียงชูหนิงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนถามว่า “ไปทำอะไรไม่ดีมาหรือไง ถึงได้กลัวขนาดนั้น”
หลินเซียวกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
“ผู้จัดการเจียง ผมนิสัยบริสุทธิ์ผุดผ่อง จะไปทำเรื่องอะไรไม่ดีได้ล่ะครับ วันนี้ทำไมไม่เล่นโยคะล่ะ?” เขาถามยิ้ม ๆ รีบเปลี่ยนเรื่องทันที
เจียงชูหนิงจ้องเขาแล้วเอ่ยว่า “คุณคิดว่าไงล่ะ?”
หลินเซียวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสายตาก็เลื่อนต่ำลงไปตามสัญชาตญาณ
คิ้วเรียวของเจียงชูหนิงขมวดเล็กน้อย
“มองอะไรอยู่?” เธอเอ่ยเสียงดุเบา ๆ
หลินเซียวรีบเบนสายตาไปทางอื่น พลันเข้าใจขึ้นมา แต่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
“อ่า…ผมมองหากระต่ายน่ะ กระต่ายไปไหนแล้ว?”
เขาเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ
เจียงชูหนิงพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่งั้นลองดูในมือฉันสิ?”
หลินเซียวชะงักเล็กน้อย พอเพ่งมองให้ชัดก็เห็นว่ากระต่ายนอนหมอบอย่างว่าง่ายอยู่บนโซฟา ปล่อยให้เจียงชูหนิงเกาคางมัน
อืม…
เขาอยากหารูมุดหนีเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด
ความสามารถในการหาเรื่องคุยนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ