กาลเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ
เจียงชูหนิงไม่ได้มอบหมายงานอะไร หลินเซียวจึงอยู่ในสภาพว่างงานมาตลอด
พริบตาเดียวก็ถึงเที่ยงแล้ว
กึก
หลินเซียวกำลังลังเลว่าจะกินอะไรดี ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก
เจียงชูหนิงยืนอยู่หน้าประตู เอ่ยเสียงเรียบว่า “ฉันไปแล้ว ช่วยดูแลกระต่ายให้ดีด้วย”
แววตาหลินเซียววูบไหว
“ผู้จัดการเจียง เรื่องซุนหยางหยาง คุณไม่คิดจะจัดการสักหน่อยหรือครับ?” เขาถาม
ซุนหยางหยางอดทนอดกลั้นอยู่ที่นี่ หลินเซียวรู้สึกมาตลอดว่าเธอกำลังวางแผนบางอย่าง พอเจียงชูหนิงจะไป เขาย่อมต้องระวังตัวให้มากขึ้นเป็นพิเศษ
มุมปากเจียงชูหนิงยกขึ้นเล็กน้อย
“ยังไม่ต้องรีบ”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินเซียวก็ได้แต่รู้สึกจนใจ
ทำไมถึงยังไม่รีบ?
“เอาละ ฉันไปก่อน มีเรื่องอะไรก็โทรมา”
เจียงชูหนิงไม่รอให้หลินเซียวตอบก็หันหลังเดินจากไป
หลินเซียวละสายตา ก่อนส่ายหน้าอย่างขมขื่น
นับตั้งแต่คุณปู่พูดเรื่องนั้น เขาก็รู้สึกมาตลอดว่าซุนหยางหยางเป็นตัวปัญหา ตอนนี้เจียงชูหนิงไปแล้ว ในใจก็พลันผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เขากินมื้อเที่ยงที่โรงอาหาร ขากลับก็สังเกตเห็นซุนหยางหยางนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
เขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง
พอเข้าไปก็ต้องประหลาดใจที่เห็นเหลียงอิงยืนอยู่ข้างใน
“ผู้อำนวยการหลิน กลับมาแล้วหรือคะ”
เหลียงอิงเผยรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว ท่าทางสุภาพมาก