หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวถึงเอว เรือนร่างอรชรภายใต้กระโปรงผ้าโปร่งสีขาวดูทั้งงดงามราวเซียนและเย้ายวน!
ใบหน้านั้นราวกับนางฟ้าจุติลงสู่โลกมนุษย์!
ผิวพรรณเนียนละเอียดไร้ที่ติ ดวงตาเรียวยาวดุจใบหลิวแผ่รัศมีน่าเกรงขามราวกับจักรพรรดินี แม้ไม่ยิ้มแย้ม แต่กลับชวนให้หลงใหล
หลินเซียวมองอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
เขาแทบอดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าของแหวนเป็นคนที่คุณปู่เลือกมาให้หรือเปล่า ทำไมถึงมีแต่สาวงามระดับสุดยอดแบบนี้?
แต่เมื่อสังเกตเห็นท่าทางค้นหาของหญิงสาว เขาก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้ง
เฮ้อ
เขาปรับลมหายใจให้สงบ ระงับอารมณ์ รู้ดีว่าอย่างไรก็ต้องเผชิญหน้ากันสักวัน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็คิดแผนรับมือไว้แล้ว
แค่ชดใช้ให้ก็พอ
เขาก้าวข้ามม่านพลังกั้น เข้าไปในมิติสีเขียว
แต่เพิ่งเข้าไปได้ไม่นาน ยังไม่ทันเอ่ยปาก...
“ใคร!”
หญิงสาวตวาดเสียงต่ำฉับพลัน สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เขาทันที
ประสาทสัมผัสไวขนาดนี้เชียวหรือ?
หลินเซียวประหลาดใจ ทว่าพอเงยหน้าสบกับสายตาทรงอำนาจนั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหายใจลำบากขึ้นมาอย่างยิ่ง
สายตาคู่นั้นแผ่รัศมีน่าเกรงขามอย่างน่าสะพรึงกลัว!
เพียงแค่สบตา หลินเซียวก็รู้สึกราวกับอากาศรอบตัวแข็งค้างไปหมด
สายตาน่ากลัวชะมัด!
หลินเซียวตกใจอยู่ในใจ รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้ต้องมีฐานะสูงส่งอย่างแน่นอน กลิ่นอายของผู้มีอำนาจนั้น... ราวกับไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะมีได้
ในแววตาคู่นั้นไม่มีความดูแคลนหรือเหยียดหยามแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่าตนเล็กจ้อยราวกับแมลงเม่า!