ชายคนนั้นยังหนุ่มและหน้าตาหล่อเหลา ตอนนี้เนื้อตัวเปลือยเปล่า สีหน้าดูสับสนวุ่นวาย
“คุณหลิว เข้าใจผิดแล้ว! เข้าใจผิดแล้ว!”
เขาไม่ทันคิดอะไร พลิกตัวแล้วคุกเข่าลงกับพื้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยแวววิงวอน
ร้องเรียกอยู่สองสามคำ เขาถึงเพิ่งรู้ว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่หลิวเจี้ยนจวิน
เขาชะงักงัน
หลิวซานเอ๋อร์หัวเราะเยาะพลางถ่ายคลิป
หลินเซียวล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง มองดูอย่างเย็นชา
ชายหนุ่มถึงกับอึ้ง
ผู้หญิงคนนั้นใช้ผ้าคลุมโซฟาปิดร่างไว้ แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงเช่นกัน
ไม่นานเธอก็ตั้งสติได้ สีหน้าบูดบึ้ง ก่อนตะโกนด่า “พวกแกเป็นใครวะ! ใครให้เข้ามา หาเรื่องตายหรือไง!”
หลินเซียวไม่ได้พูดอะไร
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มพลางเอ่ย “หวังหงใช่ไหม? หุ่นดีนี่เอง มิน่าหลิวเจี้ยนจวินถึงได้ชอบเธอนัก”
คำพูดเดียวทำให้สีหน้าของหวังหงแข็งค้างทันที
“นาย... วางมือถือลงเดี๋ยวนี้! นายเป็นใคร? มาทำอะไร! ถ้ายังไม่วาง ฉัน... ฉันฆ่านายแน่!”
เธอชี้หน้าหลิวซานเอ๋อร์ แขนสั่นเทา
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มแล้วถาม “เธอจะฆ่าฉันเอง หรือจะให้หลิวเจี้ยนจวินมาฆ่าฉันล่ะ? ถ้าเขามาเห็นภาพนี้ เธอคิดว่าเขาจะฆ่าฉันหรือฆ่าเธอ? หืม?”
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
สีหน้าของหวังหงแข็งค้าง เมื่อเห็นโทรศัพท์ในมือหลิวซานเอ๋อร์ เธอก็ลนลานขึ้นมา
“พวกคุณ... เป็นใครกันแน่? ต้องการอะไร?”