ชายหัวล้านพุงพลุ้ยคนหนึ่งกำลังเคี้ยวเมล็ดแตงโม บนใบหน้ามีรอยยิ้มหื่นกาม ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนดี
จ้าวจวิ้นหรี่ตาลง
“แม่งเอ๊ย ไอ้โล้นเฒ่า หัวไม่มีผมสักเส้น ยังกล้ามายุ่งเรื่องชาวบ้านอีกเหรอ? อยากตายหรือไง? ไสหัวไป!”
เขายกมือชี้หน้า ตวาดเสียงต่ำอย่างเดือดดาล
ชายหัวล้านเลิกคิ้ว ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ฉันพูดถึงจ้าวจวิ้นนี่ ปากเสียแบบนี้ ไม่มีใครสอนมารยาทให้หรือไง?”
จ้าวจวิ้นชะงักไปเล็กน้อย
“เชี่ย! รู้ว่าฉันเป็นใครแล้วยังกล้าพูดมากอีกเหรอ? อยากตายใช่ไหม!”
แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยประกายเย็นเยียบและโหดเหี้ยม
ซูเมี้ยวเมี้ยวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินว่าเสียงนั้นไม่ใช่หลินเซียว เธอก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้ว ทว่าพอเห็นว่าใครมา หัวใจก็พลันสั่นไหว
เธอกลั้นหายใจ รู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง
ชายหัวล้านหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า “พอเถอะ ฉันใจกว้าง ไม่ถือสาแกหรอก ปล่อยคุณหนูซูมา แล้วฉันจะปล่อยแกไป”
จ้าวจวิ้นหัวเราะด้วยความโมโห
เขาเอ่ยเสียงเย็นว่า “แม่แกสิ แกใจกว้างงั้นเหรอ? แกเป็นตัวอะไรถึงกล้ามาพูดแบบนี้! ไม่ยอมไสหัวไปใช่ไหม? งั้นแกก็อย่าหวังว่าจะได้ไปไหน จับไอ้โล้นนี่ให้ฉัน!”
ชายฉกรรจ์หลายคนรีบพุ่งเข้าใส่ชายหัวล้าน
ชายหัวล้านหัวเราะเย็นชา
“ให้โอกาสแล้วยังไม่เอา อยากมีเรื่องนักใช่ไหม? เข้ามาเลย! ฉันไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น!”
“ยกเว้นคุณหลินนะครับ”
ประโยคหลังเขาพูดกับซูเมี้ยวเมี้ยว ใบหน้าเหี้ยมเกรียมก็เผยรอยยิ้มประจบประแจงออกมา