หลินเซียวมองอีกฝ่ายอย่างประหลาดใจ ก่อนยิ้มแล้วพยักหน้า
“ได้สิ งั้นคงต้องฝากผู้จัดการเจียงแล้ว” เขาพูดหยอก
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นไม่น้อย
ถ้าตอนเพิ่งได้แหวนมาใหม่ ๆ เขายังต้องทำงานเพราะกังวลว่าพลังของแหวนจะไม่ยั่งยืน ตอนนี้ที่ยังทำงานต่อ ก็เป็นเพราะเสน่ห์ส่วนตัวของเจียงชูหนิงดึงดูดเขาอย่างแท้จริง
เจ้านายแบบนี้ไม่เหมือนใครจริง ๆ
เจียงชูหนิงมองหลินเซียว รอยยิ้มบาง ๆ ที่หาได้ยากปรากฏบนใบหน้า
เธอเองก็ชื่นชมหลินเซียวมากเช่นกัน
เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออก
“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่”
เสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากโทรศัพท์ ทำให้เจียงชูหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เหลียงอิงไปทำอะไรอยู่กันแน่ ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังปิดเครื่องตลอด”
เธอพึมพำเสียงเบา
หลินเซียวมองเธออย่างงุนงงแล้วถามว่า “คุณไม่รู้เหรอ?”
เจียงชูหนิงเงยหน้าขึ้น
“รู้อะไร? จริงสิ เมื่อบ่ายวานเหลียงอิงไปกับคุณไม่ใช่เหรอ แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” เธอถาม
มุมปากของหลินเซียวเผยรอยยิ้มขมขื่น
“ได้ยินคุณบอกว่าเอาอุปกรณ์มอเตอร์ไซค์กลับมาแล้ว ผมก็นึกว่าคุณรู้หมดแล้วเสียอีก” เขาพูดอย่างจนใจ
เจียงชูหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่าเหลียงอิงก็ตายแล้ว” เธอขมวดคิ้วเรียวงามพลางถาม
หลินเซียวส่ายหน้า
“ไม่ถึงขนาดนั้น เธอถูกหลิวเฉินกวงซื้อตัว เมื่อวานถึงได้ยืนกรานจะไปกับผม ก็เพื่อรอแทงผมจากข้างหลังตอนที่พวกเรากำลังจะลงมือ”