หา?
หลินเซียวเผยสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เจียงชูหนิงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาถาม “มองอะไรอยู่? ไปกันเถอะ”
หลินเซียวถึงได้สติกลับมา
“อ้อ... ได้”
เขารีบก้าวตามไป ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน
เจียงชูหนิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าครั้งนี้ที่คุณบาดเจ็บ ฉันจะรับผิดชอบเองทั้งหมด รอให้แผลหายเมื่อไรก็ค่อยไปเมื่อนั้น”
หลินเซียวไม่รู้จะพูดอะไรดี พอมีคนเป็นห่วง หัวใจก็อบอุ่นขึ้นมา
เจียงชูหนิงกลับเข้าไปในห้องทำงานแล้วเริ่มวางแผนงานต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
หลินเซียวเองก็เดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง
ระหว่างทาง เขาตั้งใจเหลือบมองเข้าไปในห้องทำงานของพนักงาน แต่กลับไม่เห็นเงาของซุนหยางหยางแล้ว
น่าเสียดายที่คนตายไม่ใช่นังสารเลวนั่น
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมซุนหยางหยางถึงยอมกล้ำกลืนความโกรธและอยู่ที่นี่ต่อ ที่แท้ก็เพื่อแผนร้ายครั้งนี้
เขาคาดการณ์ทุกอย่างไว้แล้ว ยกเว้นเรื่องที่เหลียงอิงจะถูกซื้อตัว
ใจคนยากแท้หยั่งถึง
เขานั่งลงที่โต๊ะทำงาน ส่วนเจียงชูหนิงกำลังสั่งงานในกลุ่มแชตของบริษัท แต่กลับไม่ได้ส่งข้อความหาเขาเลย
เขาก็เลยว่างงาน
ครืด
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นสองครั้ง
หลินเซียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถึงได้เห็นว่ามีสายไม่ได้รับหลายสาย และยังมีข้อความในแชตอีกหลายสิบข้อความ
เป็นข้อความจากซูเมี้ยวเมี้ยว
‘หลินเซียว?’
‘คุณอยู่ไหน พูดอะไรหน่อยสิ! ทำไมไม่รับโทรศัพท์?’