เฮ้อ
เขาถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย
มีแหวนอยู่แท้ ๆ เดิมทีควรจะเทพขวางก็ฆ่าเทพ พระขวางก็ฆ่าพระ ใครจะคิดว่า...กลับต้องมาโรงพยาบาลเสียได้
ขายหน้าจริง ๆ
เรื่องครั้งนี้ทำให้หลินเซียวได้บทเรียนราคาแพง
เชื่อใจคนอื่นง่าย ๆ ไม่ได้!
เขารวบรวมสติกลับมา จิตใจก็ตื่นเต็มที่แล้ว ลองกำหมัดดู รู้สึกเจ็บตรงเอวด้านหลังเล็กน้อย ร่างกายอ่อนเพลียนิดหน่อย ส่วนอื่นดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ
ยังดีที่ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
เขาลองยกมือขึ้น แต่กลับพบว่าแขนหนักอึ้งเป็นพิเศษ ราวกับมีคนมาทับอยู่
ให้ตายสิ...
หัวใจหลินเซียวกระตุกวูบ เบิกตากว้าง
แขนเป็นอะไรไปแล้วหรือไง?
เขารีบเงยหน้าขึ้นมองแขน ถึงได้พบว่าไม่ได้แค่เหมือนมีคนทับอยู่ แต่มีคนทับอยู่จริง ๆ...
ฟ้าสว่างแล้ว เงาร่างบอบบางน่ารักกำลังนอนฟุบหลับสนิทอยู่บนเตียงพอดี ซ้ำยังทับแขนเขาผ่านผ้าห่มอยู่
หลินเซียวชะงักไปเล็กน้อย
เจียงชูหนิง?
ท่าทางแบบนี้ แปลว่าเฝ้าเขาอยู่ทั้งคืนเลยหรือ?
หลินเซียวรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ไม่คิดเลยว่าผู้จัดการสาวผู้เย็นชาคนนี้จะใส่ใจเขาขนาดนี้
“อืม...”
ท่าทางยกมือเมื่อครู่ทำให้เจียงชูหนิงสะดุ้งตื่นด้วย เธอส่งเสียงแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปาก ฟังดูชวนใจเต้นไม่น้อย
เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาปรือด้วยความง่วง ผมหน้าม้าที่ถูกกดทับจนยุ่งเล็กน้อย
เมื่อสบตากัน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเจียงชูหนิง