หลินเซียวไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ประธานอัน นี่คุณเริ่มบำเพ็ญเพียรแล้วหรือ?”
ฮึ!
อันชางไห่แค่นเสียงเย็นชาแล้วถามว่า “เกี่ยวอะไรกับคุณ? เรื่องของฉัน คุณมีสิทธิ์มายุ่งด้วยหรือ?”
เจียงชูหนิงนั่งฟังเงียบ ๆ ในใจก็ใคร่รู้อยู่ไม่น้อย
หลินเซียวยิ้มกล่าวว่า “แน่นอนว่าผมไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งหรอก แค่เป็นห่วงคุณเท่านั้นเอง ประธานอัน”
หลิวเฉินกวงหายใจถี่ เพียงได้ยินเสียงของหลินเซียวก็แทบอยากระเบิดอารมณ์
เขากดเสียงต่ำกล่าวว่า “ประธานอัน รีบเตรียมสัญญาเถอะ อย่าไปฟังคนสมองทึบคนนี้พูดเหลวไหล!”
อันชางไห่กำลังจะตอบ...
แต่เสียงเย็นชาของหลินเซียวก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว “สมองทึบ? หมายถึงฉันหรือ? หลิวเฉินกวง ฉันไว้หน้าแล้วนายก็รับไว้ซะ อย่าบีบให้ฉันตบปากนาย ได้ยินไหม?”
หัวใจของหลิวเฉินกวงเต้นถี่ขึ้นสองสามครั้ง ความโกรธในดวงตาแทบจะพุ่งออกมาอยู่แล้ว
แต่...เขาไม่กล้าโต้กลับ
แม้ตอนนี้ทางเดินจะเงียบสงบแล้ว แต่เมื่อครู่ยังได้ยินเสียงร้องโหยหวนไม่ขาดสาย เห็นได้ชัดว่า...บอดี้การ์ดที่เขาพามาถูกหลินเซียวจัดการจนหมด
เขากัดฟันกรอด จ้องมองด้วยสายตาอำมหิต แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เจียงชูหนิงยิ้มบาง ๆ
อันชางไห่เองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ เขามองหลินเซียวอย่างครุ่นคิด
เมื่อใจเย็นลงบ้างแล้ว เขาก็ถามว่า “เป็นห่วงฉัน? ห่วงเรื่องอะไร?”
หลินเซียวกลับมายิ้มอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อจะบำเพ็ญเพียร ก็ต้องใช้สมุนไพรนับไม่ถ้วนใช่ไหม?”