เขายกมือชี้หลินเซียว สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตอนนี้ซุนหยางหยางก็เป็นผู้หญิงของเขาในนาม
ซุนหยางหยางเองก็เพิ่งตระหนักได้ว่าทำอะไรลงไป เธอกัดฟันแน่นจนแทบจะแหลก
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “ใช่ ฉันรนหาที่ตายเอง ก่อนตายบอกได้ไหมว่าอุปกรณ์อยู่ที่ไหน?”
หึ!
หลิวเฮ่าแค่นเสียงเย็นชา ก่อนกล่าวเสียงต่ำว่า “อยากหาอุปกรณ์เหรอ? ลงไปหาในปรโลกสิ!”
ตึงตัง ตึงตัง ตึงตัง
สิ้นเสียง ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นฉับพลัน ชายฉกรรจ์สวมสูทหกคนกรูกันเข้ามาจากด้านนอก ในมือถือมีดสั้น แววตาดุดัน
หลินเซียวเห็นดังนั้น แววตาก็ฉายความจนใจ เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “หลิวเฮ่าเอ๋ย หลิวเฮ่า นายไม่เคยจำบทเรียนเลยจริง ๆ แค่คนสองคนก็คิดจะเอาชีวิตฉันแล้วหรือ?”
หลิวเฮ่าไม่ตอบ กลับหัวเราะเย็นชา
หลินเซียวเลิกคิ้ว
เขายังไม่ทันคิดอะไรต่อ เสียงหยอกเย้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ถ้าเพิ่มฉันเข้าไปด้วยล่ะ?”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกระลอก
ชายร่างกำยำสิบคนสวมเสื้อแขนสั้นสีดำกรูกันเข้ามาจากด้านนอก ในมือก็ถืออาวุธมีคมเช่นกัน แววตาดุดัน กลิ่นอายอันตรายอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
สิบหกคน จัดการไม่ง่ายเลย
หลินเซียวรู้สึกหนักใจอยู่บ้าง เขายังไม่เคยลองสู้กับคนจำนวนมากขนาดนี้ ที่สำคัญคือพวกนั้นถืออาวุธมีคมกันทุกคน
ชายหนุ่มที่พูดเมื่อครู่เดินเข้ามาพร้อมสอดมือไว้ในกระเป๋าเสื้อ มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม แววตาดูแคลน