ตึก ตึก ตึก
ไม่นาน เสียงฝีเท้าอันวุ่นวายก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
หลินเซียวไม่ทันคิด จิตใจขยับวูบเดียวก็เข้าไปในพื้นที่ของแหวนอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เขาหายตัวไป เงาร่างสามสายก็ปรากฏขึ้นหน้าห้อง มีสองคนชะโงกหน้าเข้ามามอง
“ไม่มี ไปค้นต่อ!”
ทั้งสามเดินหน้าต่อไป ไล่ค้นทีละห้อง
หลินเซียวค่อย ๆ ปรับลมหายใจและสงบสติอารมณ์ ทว่าบริเวณเอวยังคงปวดแปลบลึกถึงหัวใจเป็นระยะ
นังแพศยานั่น!
พอนึกถึงท่าทางของเหลียงอิง เพลิงโทสะในใจเขาก็พลุ่งขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นแล้ว?
เขารู้เพียงว่าจากข้างนอกสามารถสัมผัสถึงภายในพื้นที่แหวนได้ แต่ยังไม่เคยลองว่าจากข้างในจะสัมผัสถึงข้างนอกได้หรือไม่
เขาหลับตาลง ตั้งใจรับรู้ความรู้สึกอย่างละเอียด
น่าเสียดายที่สัมผัสอะไรไม่ได้เลย
เขาพอเข้าใจราง ๆ ว่าที่จิตสำนึกเข้าไปในพื้นที่ได้ เป็นเพราะแหวนวงนี้ผูกมัดกับเขา ทำให้จิตใจควบคุมจิตสำนึกให้เข้าไปในแหวนได้
ตอนนี้เขาอยู่ในแหวน ย่อมไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นอย่างไร
เขาตรวจดูบาดแผล พบว่ายังมีเลือดไหลอยู่
ไม่ได้ ต้องรีบจัดการแล้ว
ในพื้นที่นี้ยังมียาที่เหลือจากคราวก่อนสำหรับทำแผลอยู่ก็จริง แต่ตอนนี้ฉู่เหยาเหยาคงกำลังหนีเอาชีวิตรอด ไม่มีเวลามาดูแลเขา ส่วนตัวเขาเองก็เอื้อมไปด้านหลังไม่ถึง
ส่วนหญิงศักดิ์สิทธิ์คนนั้น... อย่าหวังเลย
ยังไงก็ต้องรีบออกจากที่นี่ไปทำแผล ไม่อย่างนั้นถ้าเสียเลือดมากเกินไปคงแย่แน่