หลิวซานเอ๋อร์กำลังจะพูด...
ทันใดนั้น เสียงใสเย็นไพเราะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “ทำไมยังหลบหน้าฉันอยู่อีกล่ะ?”
หลินเซียวพลันเข้าใจ
เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นใบหน้าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติปรากฏขึ้นด้านหลังหลิวซานเอ๋อร์พอดี
จะเป็นใครไปได้ นอกจากเจียงชูหนิง?
หลิวซานเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ไม่กล้าพูดอะไร
เขารู้ว่าหลินเซียวอยู่ที่นี่ทั้งวันก็เพราะไม่อยากพาเจียงชูหนิงไปด้วยคืนนี้ คิดไม่ถึงว่าเจียงชูหนิงจะตามมาจนได้
หลินเซียวยิ้มพลางถาม “รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”
เจียงชูหนิงเดินเข้ามา ก่อนจะถลึงตามองหลินเซียวอย่างน้อยใจ
“ตามหาคุณจะยากตรงไหน คุณจะไปไหนได้อีกล่ะ”
พูดจบ เธอก็นั่งลงบนโซฟา
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มเจื่อน ๆ “งั้นพวกคุณคุยกันเถอะ ผมออกไปก่อน”
เขารีบหันหลังเดินออกไป แล้วปิดประตูห้อง
หลินเซียวก็นั่งลงบนโซฟาเช่นกัน ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “ไม่จำเป็นต้องไปหรอก กลับบ้านไปรอฉันเถอะ ไปด้วยก็อันตรายเปล่า ๆ”
เจียงชูหนิงถลึงตาใส่หลินเซียวเบา ๆ
“อย่ามาพูดไร้สาระเลย อวิ้นอวิ้นบ่นอยู่ตั้งแต่เช้าจนฉันหูชา เรื่องสำคัญขนาดนี้ ฉันจะไม่ไปได้ยังไง? เราเป็นคู่ร่วมมือกันไม่ใช่เหรอ?”
พูดจบ มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
หลินเซียวมองเธออย่างมีความหมาย
“ประเด็นคือ ไม่จำเป็นต้องไป”
เจียงชูหนิงไม่ได้ใส่ใจ “เป็นตายร่วมกันทั้งที ฉันจะหลบอยู่คนเดียวไปทำไม?”
คำพูดสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวทำให้หัวใจหลินเซียวสั่นไหวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ