ในที่สุดก็มีข่าวแล้ว
เขาลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยว่า “ฉันรับโทรศัพท์ก่อน”
พูดจบก็เดินไปยังที่ไกลออกไป
เจียงชูหนิงมองตามเงียบ ๆ ดวงตาคู่งามฉายแววครุ่นคิด
ผู้ชายคนนี้กำลังยุ่งอะไรอยู่นะ?
จู่ ๆ เธอก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
ส่วนหลิ่วอวิ้นกลับขมวดคิ้ว
ตอนนี้เธอเริ่มหมกมุ่นอยู่บ้างแล้ว พอหลินเซียวมีท่าทีผิดปกติเพียงเล็กน้อย เธอก็คิดว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องไม่ดี
เธอไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายคนหนึ่งจะซื่อสัตย์ได้ขนาดนั้น
ครั้งก่อนเป็นเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ แต่ก็ไม่สำคัญ ขอแค่เป็นผู้ชาย โดยเฉพาะผู้ชายมีเงิน เธอก็มั่นใจว่าจะจับได้ว่าเขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้
เธอมองเขาด้วยความสงสัย
หลินเซียวเดินไปยังจุดที่ลับตาคนแล้วจึงกดรับสาย
เสียงระมัดระวังของหลิวซานเอ๋อร์ดังขึ้น “คุณหลิน คนออกเดินทางแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปสนามกอล์ฟแห่งนั้นครับ”
แววตาของหลินเซียวเป็นประกายวาบ
“มีโอกาสสกัดระหว่างทางไหม?” เขาถาม
หลิวซานเอ๋อร์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ไม่ได้ครับ ตลอดเส้นทางเป็นย่านชุมชนที่คึกคัก คนเยอะและหูตาก็ไว มีแค่ช่วงที่มุ่งหน้าไปสนามกอล์ฟซึ่งค่อนข้างเปลี่ยว แต่ถนนช่วงนั้นราบโล่งเกินไป ไม่เหมาะแก่การสกัด”
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ งั้นลงมือที่สนามกอล์ฟ” เขาตอบ
หลิวซานเอ๋อร์กล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ครับคุณหลิน ทางนี้จัดการไว้เรียบร้อยแล้ว คนของเราคอยจับตาดูอยู่ หากมีความเคลื่อนไหวอะไรเราก็รู้ได้ทันที ผมจะไปเดี๋ยวนี้ครับ”