แค่ก ๆ
หลินเซียวกระแอมเบา ๆ พลางส่ายหน้า
“ช่างเถอะ ไม่ต้องแล้ว”
มุมปากของอวิ๋นเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ
“คุณบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้องงั้นเหรอ? เก่งขนาดนี้ ถ้าไม่สอนฉันก็น่าเสียดายแย่สิ”
เธอพูดต่อ
หลินเซียวรู้สึกว่าคราวนี้ชักจะเล่นเกินไปหน่อยแล้ว
“ล้อเล่นน่ะ ล้อเล่น”
เขาพูดพลางยิ้มเจื่อน
อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น ก็ต้องก้มหัวให้เขาบ้าง
ฮึ
อวิ๋นเยว่แค่นเสียงเบา ๆ แล้วละสายตากลับไป ก่อนพูดเรียบ ๆ ว่า “คืนนี้ว่าง”
หลินเซียวมองเธออย่างงุนงง
“หา?”
อวิ๋นเยว่เงยหน้าขึ้น
“คืนนี้ฝึกต่อ”
อืม…
หลินเซียวถึงกับพูดไม่ออก การเอาคืนมาไวขนาดนี้เลยเหรอ?
“เอาไว้วันหลังได้ไหม?”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม “คืนนี้ผมมีธุระนิดหน่อย”
อวิ๋นเยว่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ฉันไม่รีบ รอคุณได้”
หลินเซียวโบกมือพลางยิ้ม “แบบนั้นก็ไม่ดีสิ หรือว่า…”
ยังพูดไม่ทันจบ อวิ๋นเยว่ก็แทรกขึ้นมา
“ถ้ายังมีชีวิตอยู่ เราก็เริ่มกันตอนนี้ได้”
ประโยคเดียวทำให้หลินเซียวพูดไม่ออกไปทันที สายตาคมกริบคู่นั้นทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น
ท่าทางจะมาเอาเรื่องสินะ
เขานึกเสียใจขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้หาเรื่องด้วยไม่ได้จริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้น…ก็ได้”
เขาไม่กล้าปฏิเสธต่อ จึงฝืนใจตอบไปคำหนึ่ง
อวิ๋นเยว่ละสายตาแล้วกินต่อ ไม่พูดอะไร ใบหน้าก็ไร้ความรู้สึก
หลินเซียวถอนหายใจเงียบ ๆ
อยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ทำเก๊กไม่ขึ้นจริง ๆ