วางสายแล้ว หลินเซียวค้นหาตำแหน่งบนแผนที่ ก่อนขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมเซียงหลัน
ระหว่างขับรถ เขาก็คอยตรวจดูความเป็นไปในมิติสีเขียวไปด้วย
อาหารยังวางอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครแตะต้อง ส่วนอวิ๋นเยว่ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เสี่ยวเยว่เยว่ เธอต้องไม่เป็นอะไรนะ
เขาภาวนาในใจเงียบ ๆ
เมื่อทางนั้นยังไม่มีความเคลื่อนไหว เขาจึงได้แต่หันมาสนใจเรื่องของตระกูลจ้าว
ยี่สิบนาทีต่อมา หลินเซียวก็จอดรถ
เขากวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะพบว่าด้านนอกโรงแรมมีรถหรูจอดอยู่เต็มไปหมด
เขาเงยหน้ามองอาคารโอ่อ่าตรงหน้า มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ตระกูลจ้าว…
หวังว่าพวกแกจะรู้จักวางตัว ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้พวกแกหายไปจากโลกนี้!
แววเย็นเยียบผุดขึ้นในดวงตา เขาก้าวเท้าเข้าไปในโรงแรม
…
ภายในห้องส่วนตัว
ซูเมี้ยวเมี้ยวนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสองคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ส่วนนักพรตฟางไม่ได้เข้ามาด้วย
ก๊อก ๆ ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น พนักงานบริการเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณซูคะ คุณหวังที่นัดไว้มาแล้วค่ะ”
สิ้นเสียง ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยก็เดินเข้ามาจากด้านหลังพนักงานบริการ ใบหน้ามันเยิ้มเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ด้านนอกยังมีชายฉกรรจ์อีกหลายคน แต่ไม่ได้ตามเข้ามา พวกเขายืนเรียงอยู่สองฝั่งหน้าประตูห้อง
พนักงานบริการหมุนตัวเดินออกไป แล้วปิดประตูตามหลัง
ซูเมี้ยวเมี้ยวลุกขึ้นยืน พลางยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า “ประธานหวัง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วค่ะ”