หลินเซียวยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ พลังอันบ้าคลั่งสายหนึ่งก็แผ่กระจายออกมาจากมิติในพริบตา
แม้หลินเซียวจะอยู่ด้านนอกมิติ แต่จิตสำนึกก็คล้ายถูกกระแทกอย่างรุนแรง
เขาพลันรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
“เสี่ยวเยว่เยว่ เป็นอะไรไป?”
ท้ายที่สุดเขาก็อดไม่ได้ เอ่ยถามด้วยความกังวล
อวิ๋นเยว่ยังคงขมวดคิ้ว ไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย
หลินเซียวเริ่มร้อนใจ เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
เขารอต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงใช้ผ้าห่มคลุมร่างไว้ ก่อนขยับความคิด ร่างก็ปรากฏขึ้นภายในมิติอย่างรวดเร็ว
เมื่อเข้ามาใกล้ เขายิ่งสัมผัสได้ชัดเจนถึงความเจ็บปวดของอวิ๋นเยว่
เขาไม่ทันคิดอะไร รีบเข้าไปหา แม้จะไม่รู้ว่าจะช่วยอย่างไร แต่อย่างน้อยก็ต้องดูให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาฝืนต้านพลังงานที่แผ่กระจายออกมา เข้าไปใกล้เพื่อสังเกตให้ชัด แล้วก็สัมผัสได้ว่าเรือนร่างอรชรของอวิ๋นเยว่กำลังสั่นเทาไม่หยุด นางหลับตาแน่นและไม่พูดอะไรสักคำ
หลินเซียวขมวดคิ้วแน่น ขณะที่กำลังลังเลว่าจะลองใช้ปราณดูดีหรือไม่ พลังมหาศาลยิ่งกว่าก็ระเบิดออกมาจากร่างอวิ๋นเยว่ในพริบตา
ตูม!
หลินเซียวตกใจจนหน้าถอดสี ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกพลังสายนั้นซัดกระเด็นออกไป ไกลถึงสี่ห้าก้าว
ยังดีที่พลังนั้นไม่ได้มีเจตนาโจมตี แค่ผลักเขาออกมาเท่านั้น
แต่เขากลับร่วงลงก้นจ้ำเบ้า!
หลินเซียวเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว ผ้าห่มหล่นห่างออกไปสามเมตร เขายื่นมือกุมก้นไว้ ความเจ็บปวดทำให้แทบทนไม่ไหว