นี่เป็นผู้หญิงคนที่สามของวันนี้แล้วที่จ้องมองอยู่
ตรงนี้กลายเป็นจุดชมวิวไปแล้วหรือไง?
เขานอนคว่ำอยู่บนเตียงอย่างหงุดหงิด ขี้เกียจคิดอะไรต่อ อย่างไรเสียก็ถูกมองไปแล้ว
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความเย็นวาบก็สัมผัสที่ต้นขา
มุมปากของหลินเซียวกระตุกอย่างแรงอีกหลายครั้ง
ทำไมถึงลงมือจับกันตรง ๆ เลยล่ะ?
อวิ๋นเยว่เผยอริมฝีปากแดง เอ่ยว่า “แผลมีดไม่ลึกมาก รอเดี๋ยวนะ”
สิ้นเสียง ร่างของนางก็วูบหายไปจากในมิติ
หลินเซียวมองตามอย่างสงสัย
ไปทำอะไรนะ?
ห้านาทีต่อมา แสงเงากะพริบวูบ อวิ๋นเยว่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้หลินเซียวจึงเห็นว่าในมือนางกำหญ้าสดไว้กำหนึ่ง ก่อนเดินเข้ามาช้า ๆ
“ที่บ้านข้า แผลภายนอกจัดการง่ายที่สุด หญ้าสมุนไพรแบบนี้มีอยู่เต็มไปหมด แผลของเจ้าลึกขนาดนี้ ทาหลังจากนี้ พรุ่งนี้ก็น่าจะหายได้ครึ่งหนึ่ง”
นางพูดส่ง ๆ สีหน้าไม่ใส่ใจนัก
หลินเซียวได้ยินแล้วก็ประหลาดใจ เขาก้มมองอย่างละเอียด แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเห็นหญ้าชนิดนี้ในความทรงจำ
“หญ้านี่เรียกว่าอะไร?”
เขาถามอย่างสงสัย
อวิ๋นเยว่กลับมาข้างเตียงอีกครั้ง นั่งลงข้างต้นขาของหลินเซียว ดวงตาคู่งามฉายแววพิศวง จับจ้องต้นขาของเขาพลางพินิจ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ
ผู้ชายก็เป็นแบบนี้เองหรือ? ไม่มีอะไรแปลกเป็นพิเศษนี่นา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร นางก็เริ่มจดจ่ออยู่กับภาพตรงหน้า
มองเพลินเหลือเกิน