แม้เสียงของนางจะเย็นชา แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงในถ้อยคำ
จิตหยั่งรู้ของหลินเซียวแทรกเข้าไปในมิติ
เห็นเพียงอวิ๋นเยว่ยืนอยู่บนพื้น สวมกระโปรงที่เขาเพิ่งซื้อให้ คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น สีหน้าดูร้อนใจอยู่บ้าง
“วันนี้มีธุระนิดหน่อย เพิ่งจัดการเสร็จ”
เขาตอบกลับด้วยจิตหยั่งรู้
เมื่อเห็นเช่นนั้น คิ้วของอวิ๋นเยว่ก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น นางถามว่า “ทำไมไม่เข้ามาล่ะ?”
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ตอนนี้ไม่ค่อยสะดวก ข้าได้รับบาดเจ็บ เลยถูกห้ามไม่ให้ขยับตัว”
พอได้ยินดังนั้น ประกายเย็นเยียบพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของอวิ๋นเยว่
“บาดเจ็บเหรอ? เกิดอะไรขึ้น? ใครทำร้ายนาย?”
นางถามอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันคิด
แต่พอพูดจบ อวิ๋นเยว่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ต่อให้รู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายเขา นางก็ไปหาไม่ได้อยู่ดี
หลินเซียวเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย
อวิ๋นเยว่เป็นห่วงเขา ในใจย่อมรู้สึกอบอุ่นอยู่ไม่น้อย
“ไม่เป็นไร คนที่ทำร้ายฉันตายไปแล้ว”
เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
อวิ๋นเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อว่า “บาดเจ็บตรงไหน? หนักไหม? เข้ามาให้ฉันดูหน่อยสิ”
หลินเซียวหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่หนักหรอก วางใจเถอะ แค่ถูกแทงไปทีหนึ่ง ฉันไม่ได้ใส่กางเกง เลยเข้าไปไม่ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นเยว่ก็เข้าใจขึ้นมา สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย ทว่าบนใบหน้ากลับปรากฏแววขุ่นเคืองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ไม่ใส่ก็ไม่ใส่สิ จะเป็นอะไรไป?”