เธอมองถุงพลาสติกสีดำอย่างรังเกียจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
จู่ ๆ เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
ถุงพลาสติกสีดำงั้นเหรอ?
เธอดึงถุงพลาสติกเข้ามาแล้วค่อย ๆ เปิดออก ก่อนจะหยิบถุงบรรจุภัณฑ์ใบหนึ่งออกมาจากข้างใน
ขิงกับน้ำตาลทรายแดง?
เอ๊ะ?
จู่ ๆ เจียงชูหนิงก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย เธอค้นต่ออีกครั้ง
ของชิ้นที่สองที่หยิบออกมา เป็นสิ่งที่เธอต้องการอย่างไม่ผิดแน่
ดวงตาคู่งามของเจียงชูหนิงเปล่งประกายยินดี เธอเงยหน้ามองไปทางประตู
เขารู้จริง ๆ ด้วยเหรอ?
ความหงุดหงิดมลายหายไปจนหมด เหลือเพียงความดีใจ เธอกำลังจะเปิดห่อ แต่กลับพบว่าข้างในยังมีของอีกชิ้น
กางเกงอนามัยเหรอ?
เจียงชูหนิงพิจารณามันอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ผู้ชายคนนี้ รู้เรื่องไม่น้อยเลยนะ
……
ภายในห้องนอน หลังจากหลินเซียวกลับมา เขาก็มุดเข้าไปในผ้าห่มทันที
ส่วนเรื่องที่ซื้อของมา เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด ชินแล้ว ไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนสักหน่อย ถ้าจะมีใครอึดอัด ก็คงเป็นเจียงชูหนิง
แค่ไม่รู้ว่าเจียงชูหนิงจะมาหรือเปล่า เขาจึงยังไม่รีบร้อนเข้าไปในพื้นที่ของแหวน
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นสองครั้ง
หลินเซียวหยิบขึ้นมาดู จึงเห็นว่าซูเมี้ยวเมี้ยวส่งข้อความมาทางแชต
‘เสร็จธุระหรือยัง?’
หลินเซียวเหลือบมองรูปโปรไฟล์ที่ดูประณีต รอยยิ้มปรากฏตรงมุมปาก
‘เสร็จแล้ว นอนอยู่บนเตียง’
‘นอนที่ไหนเหรอ? โรงแรมหรือเปล่า?’
คำถามนี้ทำให้หลินเซียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
‘เจ้านายจัดที่พักให้’