หลินเซียวมองอย่างสงสัย
เจียงชูหนิงยกมือชี้ไปทางหนึ่งแล้วกล่าวว่า “นั่นไง”
หลินเซียวมองตามไป เห็นแมวพันธุ์ชิงเจี๋ยนเชิงเงินกำลังยืดเส้นยืดสายเดินออกมาจากห้องนอน
เจียงชูหนิงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “แมวของฉันชื่อถู่จื่อ”
อืม...
แววตาของหลินเซียวพลันเต็มไปด้วยความจนใจ
“ผู้จัดการเจียงช่างหลักแหลมจริง ๆ”
เจียงชูหนิงไม่สนใจเขา เปลี่ยนรองเท้าแล้วเริ่มให้อาหารแมว
“คืนนี้คุณพักที่นี่ไปก่อนนะ ต่อไปถ้าไม่มีที่อยู่ก็แวะมาได้ทุกเมื่อ ส่วนบัตรเข้าออกนั่น คุณเก็บไว้เถอะ”
เธอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
หลินเซียวได้ยินแล้ว แววตาประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม
“ผู้จัดการเจียง นี่...เกรงใจกันเกินไปแล้วมั้งครับ” เขารู้สึกเหมือนได้รับความเมตตาเกินคาด
เจียงชูหนิงลุกขึ้นยืน หันกลับมามองเขา
“ใครใช้ให้ฉันไปล่วงเกินคุณล่ะ จะขึ้นเงินเดือนให้ก็เหมือนคุณจะไม่ได้ขาดเงิน อยากซื้อของให้สักหน่อยก็ไม่รู้ว่าคุณชอบอะไร เพราะงั้น...พูดตรง ๆ เลยก็แล้วกัน พอดีคุณไม่มีที่พัก ที่นี่อยากอยู่ก็อยู่ได้ ฉันเองก็ไม่ได้มาพักบ่อยนัก”
เธออธิบายอย่างไม่รีบร้อน
หลินเซียวเข้าใจขึ้นมาทันที
เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ผู้จัดการเจียง ไม่จำเป็นจริง ๆ ครับ ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรด้วย”
เจียงชูหนิงกล่าวช้า ๆ ว่า “คุณจะโกรธหรือไม่ก็เรื่องของคุณ ส่วนฉันจะชดเชยหรือไม่ก็เรื่องของฉัน ตกลงตามนี้นะ ฉันไปอาบน้ำก่อน”
เธอทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะเดินเยื้องกรายเข้าไปในห้องนอนด้วยท่วงท่ามีเสน่ห์