หลินเซียวได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายประกายลุ่มลึก
เกิดเรื่องอีกแล้วหรือ?
“ได้” เขาพยักหน้ารับ ก่อนเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังห้องทำงานของเจียงชูหนิง
ก๊อก ๆ ๆ
“เข้ามา”
เสียงเย็นชาของเจียงชูหนิงดังขึ้น
หลินเซียวผลักประตูเข้าไปพอดีกับเห็นร่างงามนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์
“ผู้จัดการเจียง เรียกผมเหรอครับ” เขาก้าวเข้าไปสองก้าว พลางยิ้มเอ่ยถาม
เจียงชูหนิงปรายตามองหลินเซียว
แปะ
เธอโยนเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะทำงาน แล้วกล่าวว่า “เอากลับไปอ่านให้ละเอียด ช่วงบ่ายไปทำธุระกับฉัน”
หลินเซียวหยิบเอกสารขึ้นมา
“ได้ครับ มีเรื่องอื่นอีกไหมครับ ผู้จัดการเจียง” เขาถาม
เจียงชูหนิงละสายตากลับไป
“ไม่มีแล้ว ไปเถอะ”
พูดจบ เธอก็เริ่มทำงานอย่างตั้งใจอีกครั้ง
หลินเซียวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง
ผู้หญิงเก่งนี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ
เขาหันหลังออกจากห้องทำงาน เดินกลับไปยังห้องของตัวเอง ระหว่างทางกวาดตามองกลุ่มคนในห้องทำงานพนักงานอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าซุนหยางหยางยังนั่งอยู่ที่เดิม
หืม?
หลินเซียวหยุดฝีเท้า ขมวดคิ้ว แววตาเย็นเยียบลง
ซุนหยางหยางราวกับรับรู้ถึงสายตาของเขา จึงก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมอง
ประกายครุ่นคิดวูบผ่านดวงตาหลินเซียว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
จนป่านนี้ยังไม่ไป แสดงว่า...มีแผนอะไรอยู่
เขาไม่ได้รีบร้อนจัดการ ปล่อยให้เจียงชูหนิงหาทางเอาเองก็พอ