เจียงชูหนิงปรายตามองเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย
“ผู้ชายตัวโต ๆ อย่างนายมาหยิกผู้หญิง ยังมีหน้าพูดอีกเหรอ” เธอพูดเสียงเย็นชา
หลินเซียวมองเธออย่างหงุดหงิด
“ได้สิ งั้นไม่หยิกก็ได้ ฉันจะเอาคืนเธอด้วยวิธีของฉันเอง”
เขาพูดอย่างขุ่นเคือง
มุมปากเจียงชูหนิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เธอพึมพำว่า “ได้สิ ดูซิว่านายจะกล้าหรือเปล่า”
ท่าทีสบาย ๆ ของเธอ ในสายตาหลินเซียวกลับแฝงแววท้าทายอยู่เล็กน้อย
“นี่เธอกำลังยั่วโมโหฉันอยู่หรือไง?”
หลินเซียวถามเสียงเรียบ ในใจพลันเกิดแรงกระตุ้นขึ้นมา
เจียงชูหนิงหันมาสบตากับเขา
เธอไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใคร ย่อมไม่มีทางก้มหัวให้แน่ อีกทั้งยังปักใจว่าหลินเซียวไม่กล้าหยิกเธอด้วย
ส่วนวิธีอื่นจะมีอะไรได้อีกล่ะ?
“อะไร นายจะทำร้ายผู้หญิงหรือไง?” เธอถาม
หลินเซียวแย้มยิ้ม “เปล่า ฉันบอกแล้วไงว่าจะใช้วิธีของฉันเอง”
“ฉันไม่ชอบเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ถ้าเธอยอมอ่อนข้อแล้วพูดให้น้อยลง เรื่องครั้งนี้ก็จบกัน แต่ถ้ายังปากมากอีก... หึ ๆ”
เจียงชูหนิงขมวดคิ้ว สีหน้าของเขาทำให้เธอรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาอย่างประหลาด
แต่พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้ายอมก้มหัวก็เสียหน้าตาย
“หลินเซียว นายกล้าทำอะไรฉันเหรอ?” เธอถาม
หลินเซียวหัวเราะ “เรื่องนั้นก็พูดยากนะ ตั้งแต่นี้ไปถ้าเธอหุบปาก ฉันก็จะถือว่าเธอยอมแล้ว แต่ถ้ายังพูดอีก เราคงต้องลองกันสักตั้ง”
สัญชาตญาณบอกเจียงชูหนิงว่าอย่าพูดอะไร แต่ถ้าเงียบก็เท่ากับยอมแพ้ แบบนั้นจะได้ยังไง?
ฉันอยากรู้นักว่านายจะทำอะไรฉันได้