“เปล่า สนิทกันจริง ๆ แล้ว”
เจียงชูหนิงพูดอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
คำพูดนี้แสดงชัดว่าเธอไม่ได้ถือสาการกระทำของหลินเซียวเมื่อครู่นี้แล้ว เพียงแต่ยังรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง
แต่เมื่อเทียบระหว่างทำร้ายหลินเซียวกับเสียหน้า เธอไม่ลังเลเลย
หลินเซียวเหลือบมองเธออย่างประหลาดใจ
“ได้ งั้นต่อไปฉันทำต่อแล้วกัน”
เขาพูดส่ง ๆ โดยไม่ได้มีอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ
เจียงชูหนิงอดถลึงตามองเขาเบา ๆ ไม่ได้ แต่ก็จับสังเกตอารมณ์ที่ผิดปกติของหลินเซียวได้เช่นกัน เธอเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา
เพียงแต่ในใจกลับสงสัยในตัวหลินเซียวมากขึ้นอีกหน่อย
ไม่นานรถก็แล่นเข้าไปในบริเวณบ้าน
ดึกแล้ว เกือบสองทุ่ม
หลินเซียวเดินเคียงข้างเจียงชูหนิงเข้าไปในคฤหาสน์
ทันทีที่เข้าไป กระต่ายก็รีบวิ่งเข้ามา ร้องเหมียว ๆ พลางยื่นหัวไปถูไถต้นขาของเจียงชูหนิง
เจียงชูหนิงก้มลงลูบมันพร้อมรอยยิ้ม “หิวแล้วใช่ไหม? ไป กินข้าวกัน”
เธอก้มลงอุ้มกระต่ายขึ้นมา เงยหน้ามองหลินเซียวแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวขึ้นไปชั้นบน
หลินเซียวมองตามแผ่นหลังของเจียงชูหนิง พลางรู้สึกดีใจไม่น้อย
คำพูดของเจียงชูหนิงเมื่อครู่นี้ทำให้เขาประหลาดใจจริง ๆ
เขาปรับลมหายใจให้สงบลง แล้วข่มอารมณ์ไว้
ถึงทางซุนหยางหยางจะยังไม่มีเบาะแสอะไร แต่สุดท้ายก็พบคนแซ่ลู่แล้ว ต่อให้ไม่ใช่ลู่อวี่ ก็ต้องเป็นคนของตระกูลลู่แน่นอน