หลินเซียวลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เสียงนี้เป็นของหลิ่วอวิ้นนี่นา ทำไมเธอถึงมาอีกแล้วล่ะ? มาเปลี่ยนยาเหรอ?
“ยังเลย เข้ามาสิ”
เขาขยับตัวนั่งพิงหัวเตียง ก่อนเอ่ยช้า ๆ
ประตูห้องถูกผลักเปิด หลิ่วอวิ้นหิ้วกล่องยาเดินเข้ามาจากด้านนอก แล้วสบตากับหลินเซียวก่อน
ทั้งสองต่างมีความรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ
วันนี้เรื่องราวหลายอย่างของหลินเซียวทำให้หลิ่วอวิ้นสับสนวุ่นวาย เธอได้รับข้อมูลมากเกินไป
หลินเซียวยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องที่ผู้หญิงน่ารำคาญคนนี้กลายเป็นผู้มีพระคุณของเขา
ทุกครั้งที่เห็นเธอ เขาก็อดนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้
เขาปรับอารมณ์เล็กน้อย ไม่คิดมากอีก ผู้หญิงน่ารำคาญก็ช่างเถอะ ชีวิตสำคัญกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น จุดประสงค์ของหลิ่วอวิ้นก็เพื่อเจียงชูหนิงทั้งนั้น
“ยังไม่นอนอีกเหรอ”
หลินเซียวเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
หลิ่วอวิ้นละสายตา เดินมาข้างเตียงแล้ววางกล่องยาลงบนเตียง
“ยังไม่ได้เปลี่ยนยาให้คุณเลย”
เธอพูดพลางเปิดกล่องยา หยิบอุปกรณ์ต่าง ๆ ออกมา
“ลำบากคุณแล้ว”
หลินเซียวพูดส่ง ๆ
หลิ่วอวิ้นเงยหน้ามองเขา ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
เมื่อเตรียมของครบแล้ว หลินเซียวก็ยื่นมือออกไปเอง
หลิ่วอวิ้นนั่งลงข้างเตียง โน้มตัวลงแกะผ้าพันแผลบนฝ่ามือของหลินเซียว
ตอนนั้นเองหลินเซียวถึงได้สังเกตว่าวันนี้หลิ่วอวิ้นไม่ได้สวมชุดนอนมา เสื้อผ้าปกปิดเรือนร่างอันงดงามของเธอไว้มิดชิดจนมองไม่เห็นอะไรเลย