อืม...
หลินเซียวได้ยินแล้ว แววตาพลันเต็มไปด้วยความจนใจ
อวิ๋นเยว่สังเกตเห็น จึงขมวดคิ้วถามว่า “มองอะไรแบบนั้น?”
หลินเซียวหัวเราะ
“ไม่มีอะไร เธอพูดถูกแล้ว”
อวิ๋นเยว่กลอกตาใส่เขาเบา ๆ ก่อนถอยห่างออกมาเล็กน้อย แล้วชื่นชมกระโปรงของตัวเอง สีหน้าดูตื่นตาตื่นใจขึ้นอีกหลายส่วน
“สวยจัง สวยกว่ากระโปรงตัวก่อนของฉันอีกนะ”
เธอพูดพลางยิ้ม ดูมีความสุขมาก ตอนนี้ใบหน้าไร้ความเคร่งขรึมแม้แต่น้อย เหลือเพียงเด็กสาวที่รักสวยรักงามคนหนึ่ง
หลินเซียวพูดยิ้ม ๆ “ฉันเลือกตามรสนิยมของเธอโดยเฉพาะ ที่โลกของเราเรียกชุดแบบนี้ว่าฮั่นฝู”
อวิ๋นเยว่เหลือบมองชุดอย่างสงสัย ก่อนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ไม่เลวเลย ฉันชอบมาก”
พูดจบ เธอก็หมุนตัวอีกครั้ง กลิ่นหอมเย้ายวนบนร่างพลอยฟุ้งกระจายตามไปด้วย
“จริงสิ กระจกบานนี้...ยกให้ฉันได้ไหม ฉันชอบมากเลย”
เธอหมายตากระจกเข้าแล้ว สีหน้าดูชอบใจมาก
หลินเซียวพยักหน้าอย่างยิ้มแย้ม
“ได้ ยกให้เธอ”
อวิ๋นเยว่เผยรอยยิ้มมีความสุข
ท่าทางของเธอช่างเปี่ยมเสน่ห์แบบผู้หญิง
หลินเซียวลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วถามว่า “ทางเธอเป็นยังไงบ้าง ไม่มีอันตรายแล้วใช่ไหม?”
อวิ๋นเยว่ยังคงชื่นชมตัวเองในกระจก หมุนไปหมุนมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มแห่งความสุขอยู่เสมอ
“ไม่มีอันตรายแล้ว เดินทางราบรื่นดี ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะถึง”
พอพูดถึงตรงนี้ ในใจก็ตื่นเต้นขึ้นมาไม่น้อย
เธอเงยหน้ามองหลินเซียว หากไม่ใช่เพราะเขา เธออาจออกจากจงทงโจวไม่ได้ด้วยซ้ำ